Als Mient-Jan Faber in juli 2004 het Interkerkerlijk Vredesberaad (IKV) tegen zijn zin verlaat, is hij dertig jaar lang het gezicht van deze vredesbeweging geweest. De 62-jarige Faber botste met zijn ideeën herhaaldelijk met de kerken. Vooral rondom de recente oorlog in Irak was de kritiek niet van de lucht.

Saddam Hoessein
Faber joeg de kerken tegen zich in het harnas toen hij zich openlijk uitsprak voor het omverwerpen van het regime van Saddam Hoessein. De verhoudingen werden steeds stroever, vooral toen het IKV in oktober als enige weigerde een verklaring van de Raad van Kerken tegen de oorlog te ondertekenen en vervolgens op een aantal medewerkers na verstek liet gaan bij de vredesdemonstratie in Amsterdam. Er was verdeeldheid binnen het IKV en er klonken diverse geluiden dat Faber niet langer gewenst was als algemeen secretaris.

Gereformeerd
Faber werd op 14 december 1940 geboren in Coevorden. Hij komt uit een gereformeerd nest met zes kinderen. Zijn vader, een Friese ambtenaar, was ouderling en had een druk verenigings- en bestuursleven. Zoon Faber volgde alle gewoonten op en ging uiteindelijk abstracte wiskunde studeren aan de Vrije Universiteit. Een wetenschappelijke carrière lag voor de hand, tot het moment dat hij in aanraking kwam met de vredesbeweging.

Synoodkreet
In 1974 volgde Faber Jan ter Laak (later secretaris van Pax Christi Nederland) op als secretaris van het Interkerkelijk Vredesberaad. Faber had eerder naam gemaakt als woordvoerder van de actiegroep Synoodkreet, die in augustus 1969 de vergaderzaal van de gereformeerde synode binnendrong en pleitte voor een actiever vredes- en ontwikkelingsbeleid van de synode. Hij was verder actief in een werkgroep op het gebied van de ontwikkelingssamenwerking in
Amstelveen.

Kernwapens
In 1977 begon het IKV vooral op instigatie van hem en de toenmalige voorzitter van het beraad, de Groningse polemoloog Ben ter Veer, met de campagne 'Help de kernwapens de wereld uit, om te beginnen uit Nederland'. Binnen tien jaar zouden de kernwapens uit Nederland moeten zijn verwijderd. Overal in het land ontstonden plaatselijke groepen (kernen) om de campagne gestalte te geven.

Kruisraketten Nee
Na enkele jaren werd de inzet van de campagne niet de verwijdering van de al bestaande kernwapens, maar het tegenhouden van nieuwe kernwapens: de 72 kruisraketten, die in Nederland moesten worden geplaatst als aandeel in de NAVO-reactie op de opstelling van SS-20-raketten door de Sovjetunie. Faber werd de gezichtsbepalende figuur in het Komitee Kruisraketten Nee, waarin talrijke politieke partijen, de FNV en de vredesbewegingen samenwerkten. Het comité organiseerde twee demonstraties: op 21 november 1981 in Amsterdam en op 29 oktober 1983 in Den Haag, waaraan honderdduizenden mensen deelnamen. Verder werd een volkspetitionnement gehouden, waaronder 3,7 miljoen handtekeningen prijkten.

Felle kritiek
Niet alleen buiten het IKV was de kritiek destijds fel, ook intern kreeg Faber het hard te verduren. Voorzitter prof.dr. J. van Putten trad af, omdat hij grote moeite had met het optreden van Faber. De algemeen secretaris werd duidelijk gemaakt dat niet hij, maar het dagelijks bestuur het beleid van het vredesberaad diende te bepalen.

Vriend van de Russen
Faber kreeg van tegenstanders van binnen en buiten de kerken het etiket van een vriend van de Russen opgeplakt, maar de communistische regeringen hielden de deur voor Faber en zijn medewerkers gesloten, omdat het IKV nauwe banden nastreefde met dissidente bewegingen als Charta '77 en Van zwaarden tot ploegscharen in de DDR. Faber was tot de val van de Berlijnse Muur niet welkom in de DDR en andere Oost-Europese landen. Andere IKV-ers werden Tsjechoslowakije uitgezet.

Boek
Faber begon als een van de eerste full-time krachten b