Zorginstellingen die vooral bezig zijn met zichzelf, waar je pas taart krijgt als de jaarscijfers daar aanleiding toe geven. Terwijl de grote mijlpaal van die dag nou juist was dat stille Chiel vandaag voor het eerst van zijn leven zélf naar de wc kon, zonder hulp! Hij straalde niet voor niets van oor tot oor. Maar niemand die het taartwaardig genoeg vond. Dan kunnen we overál wel taarten tegenaan smijten. Dan kunnen we alles wel vieren. Je zit hier niet voor je lol.

Die terugkerende autoritten van vader Hans zie ik op de een of andere manier zo aangrijpend helder voor me. Die knoop in je maag die zich zurig aan je opdringt al voor je je jas aantrekt. Dat met tegenzin de auto starten, beetje treuzelen, rekken, het onontkoombare rotmoment voor je uitschuivend. Daar ga je weer, jochie, naar een vreemde omgeving, maar het kan niet anders want ik weet verdomme niets anders. Veel plezier. Kus. Tot vrijdag. Van zoveel ongelukkigheid kan een mens geweldig creatief worden, en dat was hij als reclameman toch al.

Hans van Putten heeft een volstrekt voor de hand liggend concept bedacht dat in zijn eenvoud en logica juist daaróm een grote bedreiging is voor de gevestigde zorgverleners.
Alles wat kleiner en persoonlijker wordt benaderd - gewoon twee vrolijke warmbloedige zorgouders die de hele tent runnen i.p.v. een complete staf met roosters en budgetten - wordt voller en rijker. En kost uiteindelijk minder. Ja, minder!

Thomas is namelijk behalve zorgbehoeftig ook een doodnormale klant. En klanten jaag je als gezonde ondernemer maar beter je huis niet uit. Onlangs wilde bij NOVA niemand van het anciene régime met Hans van Putten in discussie om zich door dit aanstekelijke idee te laten besmetten.
Op zichzelf een goeie methode. Twee vingers in de oren, ik hoor niet wat je zegt..blalalalalalalala!

Maar één ding is zeker: dat valt niet vol te houden. Daarvoor is het levenswerk van Hans van Putten te waarachtig. Maar even tussen U en mij: er staan stiekem al 20 Thomashuizen. Niet doorvertellen! En binnenkort komen er misschien nog wel 20 bij…! Ach, wat geeft het dat niemand dat wil weten. Het is uiteindelijk een stuk rustiger heipalen slaan als niemand je hoort.

Oren wijdopen dus, zondag. Het beste kerstverhaal van 2005. Over een ongelooflijke Thomas, en zijn herberg op maat.

Geplaatst door: A. | Op: woensdag 14 december - 14:23 | REACTIES (12)