jaargang 3 - aflevering 23

En dat was dan Europa. De overvloedige regenval van de afgelopen dagen heeft dit rijk reeds van het vasteland losgeweekt en nu dobberen we over de Noordzee langzaam richting de Atlantische Oceaan om ons rond 2070 aan te kunnen sluiten bij de Verenigde Staten van Amerika. Er is veel gesproken over de oorzaken achter het hardvochtige 'nee' maar het begint er steeds meer op te lijken dat vooral de oneerlijk verlopen halve finale van het Eurovisie Songfestival de boosdoener is geweest. Want zo zit dit volk nu eenmaal in elkaar. We vinden winnen belangrijker dan meedoen.

Het is volkomen terecht dat het kabinet Balkenende II de uitslag niet wenst te zien als onverholen kritiek op haar beleid. We zijn het gelukkigste volk ter wereld dat staat te juichen bij iedere maatregel die onze sociale zekerheid verder aan het uithollen is. We zwaaien vrolijk onze 26.000 uitgeprocedeerde asielzoekers de grens over om ze straks via de achterdeur weer binnen te laten om onderbetaald het smerigste werk voor ons op te knappen. We verwerpen massaal iedere vorm van solidariteit onder de pakkende slogan die onze leiders ons verkopen: de maatschappij dat ben ik. En het vertrouwen dat we hebben in onze volksvertegen-woordiging grenst aan het Noord-Koreaanse. Crisis? Welke crisis? Als ik ze mag geloven is het wachten nu op toestanden zoals we ze kennen uit het voormalige Joegoslavië. Dan is het hopen op een Servische eenheid die de enclave Den Haag moet gaan beschermen tegen de horden van buitenaf. Die zijn welliswaar wat aan de ruwe kant maar nemen als het er op aan komt altijd en overal hun verantwoordelijkheid.

Even een voorspelling betreffende de nabije toekomst. Wat er nog rest van Europa is inmiddels gekocht door John de Mol die er onder de naam En Toen Waren Er Nog Maar... een themapark van wil maken. Zowel in Brussel als in Straatsburg komen grote glazen vitrines te staan waarin we voormalige Europarlementariërs kunnen zien Kopspijkeren. In Nederland is dan de gulden weer ingevoerd en doet met name de horeca goeie zaken door een noodzakelijke prijsverhoging om de extra inkomsten te dekken. Minister-president Jan Marijnissen regeert het land als een ware Mao vanuit de residentie Oss en heeft het gehele voormalige Koningshuis in dienst als schoonmakers en tuinlieden onder het dan geldende motto: Jan op de Gulden en Bea op de Knieën.

En ik? Ik vertoef samen met vrouw en kind in Paleis Noordeinde waar ik als stadhouder mijn tijd verdeel tussen oude euro’s verbranden en geheimzinnige brieven schrijven aan Mein Lieber Deutscher Bundeskanzler.