"Wie was u toen u circa 20 jaar oud was? Hoe zagen toen uw idealen eruit, waar droomde u van, welke ambities leefden er? Was u al volop plannen aan het maken voor de toekomst en wat verwachtte u daarvan?
Inmiddels bent u decennia ouder en een werkzaam leven verder. Wat is er terecht gekomen van die idealen, verwachtingen, dromen en ambities? John Lennon zei ooit: "Life is what happens to you while you're busy making other plans". Wat is u overkomen, terwijl u iets heel anders voor ogen had?"
Dat soort vragen stelt de redactie van De Andere Wereld sinds 2006 iedere zomer aan prominente Nederlanders. Wij vragen om hun persoonlijke Werdegang in het leven te beschrijven en daarover te reflecteren in communicatie met hun 'jongere ik'.
In de woorden van Booker Prize-winnaar Julian Barnes: "Iedereen loopt in zijn leven op de een of andere manier beschadigingen op. Immers, anders zouden we leven in een wereld van volmaakte ouders, broers en zusters, buren, vrienden en lotgenoten. De cruciale vraag daarbij is: hoe reageren we op die beschadigingen, hoe gaan we daar mee om? Aanvaarden we die of verdringen we hen. En op welke manier zijn ze van invloed op ons leven en op onze betrekkingen met anderen?"
De komende weken schrijven de volgende personen een ´Brief aan mijn jongere ik...´ en laten zich hierover interviewen:
22 juli (1): Youp van ´t Hek (1954), cabaretier, (tekst)schrijver, en best verkopende columnist van Neder- land. Sinds 1984 presenteert hij tien theatersolo's en vijf Oudejaars- avondconferences. Vanaf september toert hij met zijn nieuwe show Wigwam door het land.
----------------------------------------
29 juli (2): René Gude (1957), filosoof en directeur van de Internationale School voor Wijsbegeerte in Leusden en oud-hoofdredacteur van Filosofie Magazine
5 augustus (3): Nelleke Noordervliet (1945), schrijfster en vaste columniste van Trouw en OVT (VPRO-radio). Ook uitgezonden op 7 augustus 2011
12 augustus (4): Bert Wagendorp (1956), schrijver, columnist van de Volkskrant en deskundige met name op het gebied van het wielrennen
19 augustus (5): Rick de Leeuw (1960), schrijver, dichter, zanger, presentator en muziekproducer. Dit jaar verschenen zijn boeken: De laatste held, Echte mannen scheiden niet en De zin van het leven
26 augustus (6): Justus van Oel (1960), schrijver, columnist, vertaler, voormalig lid van de cabaretgroep Zak en As samen met Erik van Muiswinkel
foto: Bob Bronshoff
Youp,
Tien was je, tien en een dromer, geboren als dromer, dagdromer, nachtdromer, mannetje dat het theater in wou, mensen vermaken, spelen, niet werken, je wist dat toen al, je wist: er is een verschil tussen werken en spelen en je wist ook dat het leven gevuld moest worden, de tijd tot de dood moest ingevuld en je wist ook dat dat niet op een groot verzekeringskantoor zou gaan gebeuren, er zou door Youp niet gewerkt worden, er zou worden gespeeld……..
Zes was je toen je een schriftje kreeg, een gifgroen schriftje, van Nelleke Janus, een goede vriendin van je oudste zus, zij was een jaar of zestien en gaf je dat schriftje voor je gedichten, want die schreef je, versjes die je zelf gedichten noemde, over Hein en pijn en azijn, alleen maar omdat die woorden op elkaar rijmden, ze lachte toen ze je het schriftje gaf, even twijfelde je of ze je uitlachte, maar dat deed ze niet, ze vond het grappig dat het mannetje dat amper schrijven kon al schreef, regels in elkaar boetseerde, langzaam en onzeker werd het beter, een van de eerste regels waar je je niet voor schaamde en die je een kleine 45 jaar later nog gewoon op papier durf te zetten is:
Wanneer twee vliegen houden van één vliegin Dan moet de één een list verzinnen en de ander vliegt er in
Vier was je toen je begon te spijbelen. Je ging niet naar de kleuterschool, maar sloeg op de Bussumse Brediusweg linksaf het zogenaamde Eendjespark in en daar zat je op een bankje en je keek naar het gras en de bomen en de bloemen en de goudvissen in het kleine vijvertje en je zat er niet alleen, je zat er met Willem, je imaginaire vriend, die bestond omdat je de een na jongste in het grote gezin was en al je broertjes en zusjes vrienden hadden, behalve jij en daarom had je Willem verzonnen en Willem had alles wat jij niet had, een paard en een ezel en een krokodil en een zebra en een giraf en een straaljager en een helikopter, jij zat in dat park en de bloedongeruste juf belde, zoekacties van moeders die je uiteindelijk vonden, ze troffen je, pratend met Willem in dat park…..je moeder zag dat er iets met je was, iets anders, ze noemde het gelukkig niet abnormaal, ze noemde het anders en uit dat woord klonk respect voor de dromer met zijn verzonnen vriend, ze wist je te leiden, met zachte hand, ze zei dat je veel mocht schrijven, veel mocht denken, maar dat je ook naar school moest…….
Zeven was je toen je misdienaar werd, misdienaar in de Bussumse Koepelkerk, met kapelaan Bos als je absolute favoriete kapelaan, hij preekte vonken, liet de kerk zijn boodschap horen, maar maakte ook de boel aan het lachen, de kerk bulderde als hij sprak….kapelaan Bos, die wilde je worden, hij was ook de godsdienstleraar met de wijze lessen, hij vertelde hoe hij inbrak op paleis Soestdijk, superspannend verhaal, en hoe hij betrapt werd…hij legde uit dat de koningin en prins Bernhard alles hadden, maar dat je toch niet van ze mocht jatten…hem wilde je worden, kapelaan Bos, een mengeling van boodschap en entertainment…….
Negen was je toen Cruijff debuteerde, hem wilde je ook zijn, euforische stadions, het volk buiten zinnen, het dartele Amsterdamse schoffie, zoon van de groenteman uit Betondorp, de wereld aan zijn voeten, zijn gouden voeten……Cruijff ja en Toon Hermans en Ko van Dijk en later Herman van Veen en…..alles wat niet werkte, maar speelde, voor de ontspanning zorgde, het amusement, de broodnodige lucht……
Twaalf was je toen je naar het seminarie ging, dertien toen je er af getrapt werd wegens onhandelbaar en naar een nieuwe school in Laren ging, veertien toe je daar afgetrapt werd en naar de Godelindeschool moest, zestien toen je daar op last van de directie weer kon vertrekken….uiteindelijk was je achttien toen je een schamel Mavo-diploma had en aan het werk ging, werken bij de vader van een vriend, een wijnhandel, een combinatie van kantoor en schrijven, reclametekstjes over wijn, afdronk en een mooie neus en bouquet en ander gelul…..de droom kwam dichterbij, er werd al voorzichtig gespeeld in een uiterst amateuristisch cabaretje, je woonde avonden in Tingel Tangel dat nu Betty Asfalt Complex heet, en je zag Ivo de Wijs en Don Quishocking en Bram & Freek en Fons Jansen en……eigenlijk iedereen in dat wonderlijke theatervak, je droom….dat wilde je….dat…die zaal….die lach….
Achtentwintig was je toen je twijfelde, zo verschrikkelijk twijfelde, de lege zaaltjes, de ploetervoorstellingen, de gevechten, de wanhoop en toen je dacht: oké, nog een programma en als het dan niet lukt….dan….ja wat dan?
Negenentwintig was je toen het lukte, langzaam en onzeker, maar het lukte, de mensen kwamen, ze vonden het leuk, de Vara wilde je, een heuse impresario nam je in zijn stal, de krant vroeg of je wilde schrijven, een uitgever contracteerde je……de wereld wilde je…..mooi moment: ze willen je, ze komen, kopen een kaartje…..
Nooit vergeten die ploeterjaren, de droomdagen, de wakkere nachten, de zorgen, de twijfels….en nu ben je bijna dertig jaar verder en kijk je naar dochters en zonen en hun vrienden en vriendinnen die zoeken en eveneens dromen en het soms kunnen vinden en soms ook niet en je snapt ze, zoals je alles snapt wat zoekt en twijfelt……
Makkelijk praten nu je er al jaren hemelsbreed van kunt leven, maar niet vergeten hoe je jongere ik doolde langs kroegen en straten en stranden en pleinen en langs meisjes die jou niet wilden. Niet vergeten. Absoluut niet vergeten. Maar dat doe je ook niet!
Y
Reacties op deze uitzending
Er zijn 1 reacties.
Van:Jan Buruma Titel:reactie Gelukkig, "Brief aan mijn jongere ik" is terug. Het is elk jaar mijn favoriete serie uitzendngen van DAW.
Het gesprek met Youp van't Hek was goed, maar ik wil toch een aantal kritische opmerkingen maken. Ten eerste waren er naar mijn idee in de afgelopen jaren meerdere keren dat de hoofdpersoon zelf fragmenten uit de brief voorlas, vaak begeleid door een voice-over. Dat gaf meer afwisseling. De brief als terugblik - toch de kern van de uitzending - kwam zo volgens mij ook beter uit de verf.
Het gesprek met Van't Hek had naar mijn idee af en toe iets van een monoloog. Dat past bij een theatershow, maar minder goed bij een interview.
Ik meen me te herinneren dat die trend is ingezet bij het gesprek met Hans Galjaard, een of twee jaar geleden.
Er zijn 1 reacties.
Reageer
U kunt hier reageren op de uitzending. Uw reactie verschijnt direct online.
home
Beluister dit item