Maarten van Buuren, hoogleraar Moderne Franse Letterkunde en schrijver. Van Buuren wordt geboren in 1948 in het gereformeerde Maassluis, in een gezin met vijf kinderen. Als oudste zoon is hij voorbestemd om het verhuisbedrijf van zijn vader en opa over te nemen. Maar op zijn achttiende kiest Maarten voor een studie Frans in Groningen. Mocht het eerste jaar niet succesvol verlopen dan moet hij alsnog de firma overnemen. Het loopt allemaal anders en voorspoedig. Na zijn studie wordt Van Buuren docent en werkt hij aan een proefschrift over de metaforiek in Les Rougon-Macquart van Emile Zola.

Inmiddels is hij ruim twintig jaar hoogleraar Moderne Franse Letterkunde aan de Universiteit van Utrecht, heeft hij verschillende essaybundels op zijn naam staan, en schrijft hij over kunst en literatuur voor NRC Handelsblad en de Groene Amsterdammer. In 2008 breekt Van Buuren door bij een breder publiek met zijn bestseller 'Kikker gaat fietsen'. Daarin sleurt hij de lezer mee in zijn depressie. In zijn laatste boek, 'Hoofd van mijn dromen', dat vorig jaar verscheen, beschrijft hij wereld van zijn jeugd in het Maasluis van de jaren vijftig.

Citaat uit 'Kikker gaat fietsen':

‘Normaal acteer ik de dingen die ik doe, denk en voel. College geven, artikelen schrijven, contacten onderhouden met vrienden en bekenden, relaties met vriendinnen: het zijn toneelstukjes die ik met meer of minder plezier, meer of minder succes opvoer. Mijn openbare ik acteert aan de andere kant van de stolp. De dingen die hij daar doet, zegt en denkt dringen niet naar binnen door, ze worden geen ervaringen.
De leegte waarin de depressie me werpt is reinigend. Ze schept ruimte voor ervaringen die waardevoller en echter zijn, omdat ze gewonnen zijn op het Niets. Ik zie de kleuren van bloesems in de lente. Ik ruik het landschap tussen Wijk bij Duurstede en Leersum als daar in de zomer net een regenbui is gevallen. Ik voel de stekelige kastanjebolsters die ik vanmiddag heb opgeraapt, hun kussenzachte binnenkant. Ik hoor de stem van Lotte. Het zijn de woorden die terugkomen, de woorden waarin ik herleef.’

Maarten van Buuren