| |
Filmmaker Boris Gerrets ging voor de documentaire Tuinverhalen op zoek naar mensen in de grote stad die diep van binnen ‘buitenlui’ zijn gebleven. Hij maakte zijn film in twee steden die een eigen, veelbewogen verleden hebben met de natuur: het Russische St. Petersburg, de bakermat van de communistische revolutie, en Detroit in de Verenigde Staten, de stad van de massa auto-industrie. |
 |
Op het dak van een woonkazerne in een grijze flatwijk van St. Petersburg telen de bewoners hun eigen groenten. Rusland was tot voor kort een landbouwnatie en veel stadsmensen zijn zelf op het platteland opgegroeid. Nu het land economisch aan de grond zit, zijn ze voor hun voedselvoorziening grotendeels aangewezen op de oogst van hun stedelijke moestuintjes. |
| |
In het hart van de Amerikaanse industriestad Detroit bloeien paprika’s en tomaten. De veelal zwarte arbeiders die hier zijn achtergebleven toen de autofabrieken dicht gingen, hebben op de verlaten terreinen moestuinen aangelegd. Met de ervaring die ze als kind op het platteland hebben opgedaan, verbouwen ze hier hun eigen voedsel en bieden ze in meerdere opzichten nieuwe perspectieven aan deze verloederde buurt. |
 |
St. Petersburg en Detroit staan op hun eigen manier model voor alle grote steden. De werkloosheid is hoog en zonder inkomen heeft de stad een mens weinig te bieden. Juist dan komt bij velen een oer-verlangen boven om een stukje aarde te bewerken en vruchtbaar te maken. Tuinieren is dan ook meer dan een hobby, het is een gemoedstoestand, blijkt uit Gerrets documentaire. In Tuinverhalen staan mensen centraal die met beide voeten op čn in de aarde willen staan. Hun stukje natuur, al is het nog zo klein, herinnert hen aan de simpele maar wezenlijke waarden van het leven die in de stad verloren dreigen te gaan.
Boris Gerrets (1948), voormalig danser en beeldend kunstenaar, maakt met Tuinverhalen zijn debuut als documentairemaker. |
|
