| |
In een moskee bidden mannen en vrouwen gescheiden van elkaar. Mannen vullen de rijen in het voorste gedeelte van de gebedsruimte, de vrouwen bidden achterin. In een groeiend aantal moskeeën blijkt de onzichtbare scheiding tussen de seksen niet meer te voldoen. De jonge Canadese filmmaakster Zarqa Nawaz zag hoe in haar eigen moskee een afscheiding werd geplaatst om de vrouwen aan het zicht van de mannen te onttrekken. Op bezoek bij andere moskeeën in Noord-Amerika ontdekt ze dat dit een ware trend is. Als jonge, zelfbewuste moslimvrouw vraagt Nawaz zich verontwaardigd af waarom vrouwen anno 2005 onzichtbaar moeten zijn in de moskee, het hart van hun eigen geloofsgemeenschap. |
 |
"Als kind ging ik heel graag naar de moskee", vertelt Zarqa Nawaz. "Ik werd er nooit anders behandeld omdat ik een meisje ben. In vakanties was ik er altijd te vinden, we organiseerden allerlei activiteiten. Het was heerlijk om moslim te zijn. Ik werd verliefd op een man die ook heel actief was in de moskee. We trouwden er, omdat we ons er allebei zo thuis voelden." Sinds de afrastering is geplaatst, is voor Nawaz de warmte die de moskee uitstraalde, verdwenen. Dat is wat haar het meeste raakt. |
| |
In de documentaire gaat Zarqa Nawaz op bezoek bij moskeeën in Canada en de Verenigde Staten. Ze praat met vrouwelijke en mannelijke studenten, wetenschappers, vrienden en buren. Aan de hand van haar vraag over de plaats van de vrouw in de moskee, kaart ze het hete hangijzer van de sekseverschillen binnen de islam aan. Dat blijkt voor velen, ook voor de vrouwen, nog een groot taboe te zijn. |
 |
De islam is de snelst groeiende wereldgodsdienst. In Noord-Amerika treden met name veel vrouwen toe, vanwege het belang dat de islam hecht aan sociale rechtvaardigheid en de geestelijke gelijkwaardigheid van man en vrouw. Het feit dat in steeds meer moskeeën vrouwen achter afrasteringen worden verstopt, staat daar haaks op. In diepgaande, persoonlijke gesprekken blijkt, dat de meeste vrouwen zich na het plaatsen van de afrastering erg geïsoleerd zijn gaan voelen. Ze missen de gemeenschapszin van 'voor de muur' en sommigen hebben hun bezoek aan de moskee daarom maar gestaakt.
Uit de documentaire spreekt de liefde van de filmmaakster voor haar geloof en het verlangen naar een volwaardige plaats binnen haar geloofsgemeenschap. Dat ze nog een lange weg te gaan heeft voor het zo ver is en dat die weg niet over rozen zal gaan, verwoordt een van de oudere moslima's heel treffend. "Er gaat nooit iets vanzelf. Als je iets wilt veranderen, zul je ervoor moeten vechten." |
|
