OVER FACTOR
Factor is een wekelijkse zoektocht achter het nieuws. Steeds wordt
nieuws ontleed of laat Factor zien dat een ogenschijnlijk kleine
gebeurtenis een grote som in het nieuws kan worden. Inhoudelijk
legt Factor de nadruk op de beeldvorming met betrekking tot mensen
in achterstandsituaties. Geregeld komen onderwerpen aan bod die
buiten het blikveld van de westerse samenleving vallen.
HUISELIJK GEWELD U kunt hier reageren op de uitzending van vrijdag 23 juli 2004. Dit programma is een herhaling van 19 september 2003. Uw reactie verschijnt direct op deze website.
Datum: 24-2-2007 Naam: jos aalders Email: j.aalders5@chello.nl
Huiselijk geweld Na aanleiding van ook dit en het volgende bericht dat in het NRC stond: http://www.nrc.nl/binnenland/article638801.ece/Huiselijk_geweld_is_nooit_normaal
Wil ik graag ook een bijdrage leveren:
Justitie, Regering, Ministers, Nederlandse Staat, weet u wel wat u doet, kent u de cijfers over valse aangiftes niet, u heeft uw huiswerk niet gedaan blijkt wel.
HUISELIJK GEWELD DIENT OOK AANGEPAKT TE WORDEN MAAR NIET ZO: Want op deze wijze zal u het enkel nog maar verergeren, met alle gevolgen van dien. Ik hoop dan ook dat u hier nog maar eens over gaat denktanken, en zie hieronder de cijfers huiselijk geweld. De politie mag al bij de dreiging ?, van huiselijk geweld ingrijpen en een pleger van huiselijk geweld minimaal tien dagen de toegang tot zijn woning ontzeggen.
Waar zijn ze in Nederland nou toch mee bezig?? Worden en werden er al niet genoeg valse aangiftes gedaan met alle gevolgen van dien. Blijkt wel weer hoe weinig zij er van af weten. Alleen het woord (ZIJN) zegt al genoeg over de eenzijdige opstelling in deze.Mensen ga eerst je huiswerk eens doen voor je nog meer schade aanricht. Want met deze ondoordachte maatregel, door Justitie zijn kinderen en ouders die knokken voor hun kinderen vogelvrij verklaard.Er zullen met deze onzinnige maatregel, nu nog veel meer valse aangiftes worden gedaan met alle gevolgen van dien.
Want ook nu weer (ZIJN en DWING GEWELDPLEGERS) waarom niet zij en dwing geweldpleegsters!
Zie hier cijfers AMK 2003: Met alle respect voor de vrouwen maar het is juist niet meestal de man, zoals zo vaak gesuggereerd wordt. PLEGER-(GERS)- VAN DE MISHANDELING op Kinderen
Zie ook cijfers ontvoeringen: vaders krijgen, veelal de stempel opgedrukt dat zij hun kinderen zouden ontvoeren/ontouderen Maar uit de cijfers blijkt het tegenovergestelde juist de waarheid te zijn. Het zijn juist niet de vaders maar juist meestal de moeders die dat doen. Kinderen worden vaker door de Moeder ontvoerd dan door de Vader. De meeste kinderen worden ontvoerd binnen de grenzen,naar het buitenland worden de meeste kinderen ontvoerd naar rankrijk. Ja Moeders zitten vaker achter de ontvoering van hun kind of kinderen dan de Vader. Dat geld zowel voor kinderen die zonder toestemming vanuit het buitenland naar Nederland worden meegenomen als voor kinderen die vanuit Nederland naar het buitenland worden gebracht. Dat blijkt uit cijfers van de centrale autoriteit(CA) van het Ministerie van Justitie die zich met kinderontvoering bezighoudt. Minister Donner, stuurde onlangs het overzicht over 2005 op 23 maart 2006 naar de tweede kamer. In totaal waren er dat jaar 113 internationale ontvoeringen waarbij 172 kinderen waren betrokken.
Bij de inkomende ontvoeringen, was in 27 gevallen de moeder de ontvoerder, tien keer de vader en in een geval was het een derde persoon. In totaal ging het in deze 38 zaken om 67 kinderen. Het aantal inkomende ontvoeringen is gestegen, in 2003 ging het nog om 26 zaken. Bij uitgaande ontvoeringen zat 47 keer de moeder erachter, 25 keer de vader en drie keer was het een ander. In deze 75 zaken waren 105 kinderen betrokken. Het aantal uitgaande zaken steeg licht,in 2003 waren het er 71. Een ander opmerkelijke constatering is dat de meeste kinderen naar Frankrijk worden ontvoerd. In 2005 ging het om acht kinderen,gevolgd door Marokko (elkzes) Spanje en Ygipte (VIJF) en Groot-Brittanie (VIER). De 105 kinderen werden naar in totaal 34 landen ontvoerd.
HIER NOG WAT CIJFERS :
1- De meeste kinderen die naar Nederland werden ontvoerd, kwamen uit Groot-Brittanie. 2- In 2005 ging het om acht kinderen. Daarna volgt Duitsland met vijf en achttien andere landen met een of twee kinderen. 3- In totaal werden de 67 kinderen uit twintig landen heimelijk naar Nederland gebracht.
Maar hoe het ook zij wie het ook doet ontvoeren/ontouderen is ook geen oplossing, dus stop met het ontvoeren, stop met het ontouderen.
Ernstig genoeg is het dat het al zoveel gebeurd,dus laat niet zien wie er nu wel of niet schuldig is maar doe er wat aan,onderzoek bv het waarom! Dan kan er ook daadwerkelijk iets mee en aan gedaan worden! En laten wij de valse aangiftes SVP niet vergeten,want ook dat komt steeds vaker voor! Dus pak valse aangiftes dan ook eens aan!
Zie ook: http://www.huiselijkgeweld.info/
Met deze ondoordachte maatregel, zijn kinderen en ouders die knokken voor hun kinderen nu echt vogelvrij verklaard..
kunnen jullie informatie sturen. Wij geven een presentatie over huiselijk geweld, en wij willen u verzoeken om zo veel mogelijk informatie op te sturen. Indien dit niet mogelijk is wel graag een tegenreactie.
Datum: 30-7-2004 Naam: bk Email: lkoppenol@chello.nl
psychische kindermishandeling Per jaar zijn duizenden kinderen de dupe van het feit dat na scheidingen, getrouwd of niet getrouwd doet niet ter zake, deze kinderen emotioneel en psychisch schade wordt aangedaan, door meestens de verzorgend ouder, de moeder hier voor 90 procent in dit land!!
"Huiselijk geweld" is uiteraard nooit goed. Doch besef eens in Nederland, dat als men mensen met een stoornis, de keuzevrijheid blijft geven, om partner van niet in behandeling en gesprekken te willen bij de ggz-regulier, dit zal leiden tot duizenden gevallen extra in diezelfde ggz. Mensen die dan "borderline" hebben zo zegt men, en die binnen een seconde van a. naar z. gaand, alle gelegenheid kregen om zonder feitenonderzoek, eigen kinderen te laten leven in een grote leugenbrei/ wereld. Gevolg passyndroom bij kinderen.
Die overheid loopt hier al 30 jaar minstens achter in familierecht, en ook kinderen, pasgeborenen die niet kunnen worden erkend onterecht, omdat dan de rechter zegt: de moeder geeft geen toestemming, en verder gebeurt er geen feitenonderzoek. Dergelijke lieden die dit veroorzaken tot aan verdwijning toe, zal men dienen aan te spreken op hun handelen. Doet men dat niet en men laat die vrije keuze, prachtige term hier in dit land, dan zal men de realiteit blijven ontduiken. Van de idiote dat men al jaren dit heeft toegelaten, onder het mom keuzevrijheid, terwijl men kon weten/ wist dat dit de grofste schending van kinderrechten inhoudt plus dat men onterecht de identiteit van kinderen op deze manier ook nog eens ontneemt. Gevolg ziekte in vele, vele gevallen.
Begin eens met de instanties door te lichten die te maken hadden en hebben met deze materie. Wil men bezuinigen?? Dat kan, als men niet langer betreffende eigen biologisch vaders voornamelijk als zijnde stront behandelt en laat behandelen. En leert luisteren in plaats van dat men eenzijdig opgestelde rapportages laat doorgaan als zijnde waarheid, en dan achteraf zeggen dat feitenonderzoek heeft plaatsgevonden. Niet dus, en dat blijkt. Men moest zich diep schamen al jaren, ook gezinsvoogdij, die dan weliswaar hun best zal doen, doch die geen moer deden aan frustrerende moeders. Gevolg zieke kinderen en later in het leven de grootste problemen en ouderverstoting en/of kinderverstoting. Omdat dan "imago's" van instanties voor welzijn kinderen en eigen ouders gaan??
Buiten het blikveld van de westerse samenleving Jeetje mina, beste mensen, Het houdt de gemoederen zo te lezen wel bezig. En terecht natuurlijk, want geen kattenpis tenslotte! Huiselijk geweld. Nu juist dáár waar je op steun, een gevoel van genegenheid en tederheid, veiligheid en geborgenheid meende te kunnen en mogen rekenen... kom je dan bedrogen uit. Binnenshuis, met je geliefde helemaal niet altijd alles pluis. Integendeel eerder!
Ik kan erover meepraten, de angst die het inboezemen kan. Zeven jaren na dato schrik ik er met regelmaat nog van wakker. Terwijl het stomme is dat ik - als man - nog altijd in onzekerheid verkeer omtrent de vraag of het met mij nu om de dader of om het slachtoffer mocht gaan. Ik weet het niet, en kan er in ieder geval nog altijd geen kant mee op... sinds ik ex-lief uiteindelijk een pak slaag heb gegeven. En mijzelf tenslotte dus heb laten kennen, door de knieën ben gegaan. Niks niet ridder op het witte paard! Voorbij het gevoel van en voor eigenwaarde, tot ieders schaamte en verdriet.
Om wel zo verschrikkelijk misselijk en naar van te worden namelijk, zo negatief als zij zich wenste te betonen. Ongelooflijk gewoon! Ik dacht, meende, geloofde, hoopte dat ik met de vrouw die onze dochter baarde op voet van gelijkheid door het leven zou mogen gaan. Terwijl uiteindelijk niets minder waar mocht blijken dan dat. Wat ik ook deed of zei... zij had er wel iets op aan te merken. Het was niet goed, of het deugde niet. Altijd wel iets te klagen, als een klein kind.
Sterker nog: Wanneer ik mij niet gedroeg naar haar zin dan mocht er iets 'zwaaien'. Dan ging er links of rechtsom iets kapot waar ik om wenste te geven. Was het niet een CD die ik graag hoorde, dan wel een videoband die ik graag zag. En nou ja, verzin het maar.
Terwijl ik daar uiteindelijk pas na een jaar of drie achterkwam... dat zij het zo aan wenste te pakken. Om het naar haar zin te krijgen. Er te nimmer en te nooit te belazerd voor om in hart en ziel te raken. Te gek voor woorden goedbeschouwd. Maar ook best knap. Als in een film.
Vrouwen & geweld twee tegenovergestelde grootheden? Mij lijkt het sterk.
Datum: 23-7-2004 Naam: MAJA Email: M.J.HENSEN@HOME.NL
huiselijk gweld IK ZIT AL VANAF 1990 IN EEN GEWELDDAGIGE SITUATIE, NA 5 JAAR EEN RELATIE MET EEN ALCAHOLIST, DACHT IK IN 1995 MIJN GELUK TE HEBBEN GEVONDEN, MAAR DEZE IS ZOWEL FYSIEK ALS GEESTELIJK ZEER GEWELDDADIG, HEB AL MEERDER KEREN EEN ANGIFTE GEDAAN MAAR NA DRIE MAANDEN CEL STAAT HIJ WEER BUITEN EN KOMT ME TOCH WEER OPZOEKEN, ALS HIJ EVEN WEG IS NET ALS NU KAN IK EVEN ACHTER DE COMPUTER MAAR ZIT WEL TE KIJKEN WAAR HIJ BLIJFT, WANT DIT SOORT MENSEN WEET OOK WAAR ZE FYSIEK MOETEN SLAN ZODAT NIEMAND HET ZIET OP DE KOP HAAR UIT TREKKEN ETC,. ALS MAAR NIEMAND HET MERKT. MAAR DIT IS GEEN LEVEN MEER MAAR OVERLEVEN. lOOP NU WEER MET 8 BLAUWE PLEKKEN ROND, MAAR IK KOM ER ONDANKS MIJN AANGIFTE BIJ DE POLITIE NIET VANAF HIJ BLIJFT TERUG KOMEN EN VERVELEN EN EEN OPTIE OM TE VERHUIZEN IS ER OOK NIET ER IS ALTIJD IEMAND DIE HEM OF MIJ KENT EN ZODOENDE KOMT HIJ WEER ACHTER AADRES. vOOR DIE ANDERE VROUWEN VEEL SUCCES EN HOU ER DE MOED IN
Datum: 23-7-2004 Naam: Rob Email: wp7f012qvzc1jaq@jetable.com
Confronterend Als man met agressie en losse tong vond ik het zien van deze aflevering confronterend. Ik ben van mening dat (verbaal) geweld onacceptabel is en/maar ken ook de situatie waarin ik zo verstrikt zit dat ik niet weet hoe anders te handelen dan met een agressief gebaar naar mijn partner.
Ik blijf oefenen om anders met situaties om te gaan waarin ik het niet meer weet. Het (onder ogen) zien van deze uitzending is daar een hulp bij.
waar slaat dit op,jullie helpen ook niet!!!!!!!!!!!!!!!!! noem een tel nr in 1 sec,kan je wel onthouden als je in de stront zit.Jullie snappen er echt geen ene moer van,hulp verleners? 112?nee mevrouw dit is een zaak voor hulp verlening.Hulpverlening,nee mevrouw we kunnen uw dochter die u BIJNA dood maakt niet vast houden,belt u maar 112 als het spannend wordt................IK LAAT ME MAAR DOOD MAKEN DENK,DAN BEN K R VANAF NA 20 JAAR PSYCHIES EN LICHAMELIJK GEWELD....dat mn hart nog klopt???????????OF ZAL K ZEGGEN DAT K ASIELZOEKER BEN? MISSCHIEN KOMT ER DAN IETS VAN DE GROND?
Datum: 15-10-2003 Naam: jos aalders Email: partijrechtenkind@chello.nl
Dit is mijn muur van onbegrip! MINISTER PRESIDENT,J.P.Balkenende Heeft niets met Kinderen ,lijkt wel?br1-'Balkenende II schendt VN-Verdrag voor de Rechten van het Kind'Vbr2-kabinetsweigering een verbod in te stellen op fysieke straffen en het uitblijven van een brkinderombudsmanbr3-subsidiestop voor Kinder- Jongerenrechtswinkels br4-en nu dit weer,zie bericht hieronder!brbr----- Original Message ----- brFrom: Bureau Burgerbrieven brTo: 'PARTIJRECHTENKIND@CHELLO.NL' brSent: Monday, October 13, 2003 10:59 AMbrSubject: Reactie op uw e-mailbrbrbrbr brDe heer J. AaldersbrRietgansplein 23br6883DT VELPbrbrpartijrechtenkind@chello.nlbr brPostadresbr br br brPostbus 20001br br br2500 EA Den Haagbr br brBezoekadresbr br br brBinnenhof 19, Den Haagbr br brTelefoonbr br br br+31 70 308 1965 br br brFaxbr br br br br+31 70 356 4683br br br br brDatumbr br br br br13 oktober 2003br br brKenmerkbr Onderwerpbr br br br460316br PETITIE AANBIEDEN br brbr br brbrGeachte heer Aalders,brbrbrbrUw e-mailbericht van 5 september 2003 heb ik in goede orde ontvangen. U hebt mij de afgelopen tijd al meerdere malen geschreven. U vraagt daarin opnieuw mijn aandacht over het aanbieden van uw petitie. Helaas is het niet mogelijk i.v.m. mijn drukke werkzaamheden uw petitie persoonlijk in ontvangst te nemen. Deze kunt u het beste via de post toesturen.brbrbrbrMet vriendelijke groet,brbrbrbrbrbrDe MINISTER-PRESIDENT, brMinister van Algemene Zaken,br brbrmr. dr. J.P. Balkenendebrbrbrbr----------------------------------------------------------------------------------brbrzie hieronder de Petitie,die ik gezonden had! Volgens bovenstaande bericht,zou ik het weer moeten verzenden? brbrWat doen ze daar (slapen) want ik had het al twwee keer verzonden?brbr-----Oorspronkelijk bericht-----brVan: Partijrechtenkind [mailto:partijrechtenkind@chello.nl] brVerzonden: vrijdag 12 september 2003 13:37brAan: 100@eerstekamer.nl; ORG-STF-Voorlichting; wodc@wodc.minjust.nl; balkenende@cda.nl; ORG-FRC-D66-Bdittrich; Kant A.C.; Rouvoet A.; Caroline.Ros@minbzk.nl; children@interpol.int; Halsema F.; 03-06-01 Zalm G.; hart; humanrights.info@echr.coe.int; info@europol.eu.int; Marijnissen J.; Herben M.; nova@nps.nl; Patrick.Salien@standaard.be; redactie@telegraaf.nl; vietsch@cda.nl; voorlichting@rtv.nos.nl; Bos W.J. [extern]brOnderwerp: Petitie tegen Pedo Site;s-Ik hadMinister J.P.Balkenende al eens gevraagd maar dit vind hij waarschijnlijk niet belangrijk genoeg onm te beantwoorden?daarom dus zo!brbrbrDE PETITIE !brAan de ministers/parlementsleden/ europol eu int/ en- Int Criminal Court,brbrHet is bij de beesten af,en dit( http://www.puellula.org/HFP/Links.html ) mag en kan niet getolereerd worden! Wat komt hierna?- ( EEN SERIE OP TV ? ) en wat denkt u van de vele slachtoffers etc die er zijn ! moeten zij niet beschermd worden tegen dit soort wantoestanden,want dat zijn het ! (Slachtoffers van pedofilie en incest worden in Nederland van het kastje naar de muur gestuurd. Hulpverleners hebben te weinig expertise. De kinderen en hun ouders krijgen niet de hulp die ze nodig hebben en daders kunnen vrijuit gaan. Dit stellen het Nederlands centrum voor bestrijding van seksueel geweld Transact, het Fiom, en de Rutgers Nisso Groep ). Zijn dit de NORMEN&WAARDEN, van nederland?de nederlandse site is inmiddels al uit de lucht (maar voor hoelang ? ) maar er zijn er in europa nog tientallen,zie hier ( http://www.puellula.org/HFP/Links.html ) wat gebeurd daarmee?dit is een gevaar voor onze maatschappij. Nee u moet dit soort van site,s aanpakken en desnoods straffen,heeft u ook gelezen hoever zij gaan en wat zij vertelden aan diverse media,daar uit maak ik duidelijk op dat het hun hier ook om de sex met de minderjarigen gaat! wij maken ons terecht,grote zorgen over het toestaan van dergelijke site,s,wij mogen ook geen site maken over,pedofielen die al in de fout zijn,gegaan! nee want dat is strafbaar,maar zij proberen op deze wijze ( legaal ? ) in contact te komen met kinderen,want zoeken zij het contact met de kinderen,dan zijn zij wel strafbaar,maar hoe moet je kinderen tegen houden om op zulke site,s te komen,uit nieuwsgierigheid! dus hier loert heel duidelijk een groot gevaar,zij kunnen en zullen met die site,s kinderen lokken met misschien alle gevolgen van dien?maar dan is het vaak al te laat,en is er weer een kind voor het leven getekend! u kunt dit helpen te voorkomen en misschien dan te reduceren tot ( nul ? ). ik hoop dat u het even goed doorleest en namens al deze mensen die getekend hebben,vragen wij u om dit een halt,toe te roepen! dit kan/ mag niet/en is strafbaar/ en word door ons niet getolereerd! In onze maatschappij staan de belangen van het kind onder aan de ladder. Het is noch politiek, noch economisch het belangrijkste agendapunt, integendeel. Hier willen ook wij verandering in aanbrengen. Ons doel is de belangen van kinderen in alle opzichten tot prioriteit te maken. Dit zal enerzijds in de maatschappij moeten beginnen; met elkaar zijn en blijven wij verantwoordelijk voor onze en andere kinderen. Anderzijds zal de regering een standpunt moeten innemen. brProfit for the World's Children(http://www.p-w-c.org/explorer/nederlands/index.html) de initiatief nemer en Partij Rechten Kind(http://members.chello.nl/j.aalders5/)willen dat de belangen van het kind vertegenwoordigd worden binnen elk ministerie, of in de vorm van een Minister voor Jeugdzaken. Zodat bij elke beslissing die genomen wordt, het belang van het kind een leidend principe is. brbrIK HOOP DAT U ER OOK DAADWERKELIJK WAT AAN GAAT DOEN!brmvrgr jos aalders- partijrechtenkind@chello.nl http://members.chello.nl/j.aalders5/ http://www.partijrechtenkind.nl en alle mensen die getekend hebben,bren de kids die wij willen beschermen tegen dit soort van zieke geesten!!brHIERONDER DE HANDTEKENINGEN!brbrKLIK HIER OM HANDTEKENINGEN TE BEKIJKENbrbrbrbrbrMvrgr-Jos Aalders- http://www.partijrechtenkind.nlbrrietgansplein-23 / 6883-DT -Velp-gld / tel-0610722063brbrPARTIJRECHTENKIND.NLbr
Datum: 15-10-2003 Naam: jos aalders Email: partijrechtenkind@chello.nl
HIER NOG EEN MUUR VAN ONBEGRIP! Sinds 1970 zijn er zo'n 30.000 Vlaamse vrouwen bevallen van een kind in een Noord-Frans ziekenhuis. Belgische nonnen bezorgden de kinderen vervolgens een illegale adoptie. De Katholieke Kerk maakt zich daarom schuldig aan kinderhandel. Dat is de stelling van victimologe en gerechtsdeskundige Carine Hutsebaut in haar nieuwe boek 'Kleine zondaars. Kerk en kinderhandel'. In De Ochtenden had Tijs van den Brink een gesprek met Hutsebaut. Aan het woord komt ook Sylvie Nollet, die werd geadopteerd door een Frans echtpaar, en op zoek ging naar haar moeder. Zij bemiddelt tussen de Franse overheid en stichtingen die zich inzetten voor mensen die ooit geadopteerd werden en nu op zoek zijn naar hun echte ouders.brSylvie Nollet werd ‘geboren onder x’, volledig anoniem. Haar ouders konden niet voor haar zorgen. Ze kwam terecht in een adotiegezin. Toen ze later op zoek ging naar haar ouders, wist ze uiteindelijk haar vader op te sporen, een politicus in België. Maar ook hij vertelde haar niet wie haar moeder was. br brMogelijk is Sylvies moeder bevallen in een van de Franse klinieken waar zij anoniem kon bevallen. De goedmenende nonnen deden hun uiterste best om de band tussen de moeders en de kinderen voorgoed te verbreken. ‘Vanaf dat ze binnenkwamen, kregen de vrouwen een andere naam zodat het leggen van contacten, het opsporen werd bemoeilijkt’, aldus Sylvie. br brDe baby’s kregen drie namen waarin een verwijzing naar de familienaam geheel ontbrak. Zelfs de geboortedata zijn bewust veranderd zodat het haast onmogelijk is om als moeder en kind elkaar weer op te sporen. De kinderen werden in de meeste gevallen verkocht. Aan de hoogste bieder.brHutsebaut is geschokt, vooral omdat deze dingen gebeurden in naam van de kerk. ‘Dat is het paradoxale: de kerk verspreidt permanent leugens. Er moet een gerechtelijk onderzoek komen.’ Waarom dat onderzoek er nog niet is geweest? Het is de kerk hè, dat durft men niet’ zegt Hutsebaut.br brOok in Nederland hebben vrouwen op deze manier anoniem hun kind ter wereld gebracht. Roos van Alten van Stichting Afstandsmoeders schat het aantal op 25.000 vrouwen sinds de adoptiewetgeving. Deze vrouwen hebben hun kind meestal tegen hun zin afgestaan. En het gebeurt nog steeds: zo’n 60 à 70 vrouwen per jaar, aldus Van Alten. br brKleine zondaars - Kerk en kinderhandel, Carine HutsebautbrUitg. Houtekiet, ISBN: 9052406626, 214 pagina's, 16,95 br brSylvie Nollet was jarenlang bestuurder van een Franse stichting voor adoptiekinderen die op zoek zijn naar hun moeder of ouders. Momenteel woont ze in Waregem (België) en werkt ze met Carine Hutsebaut aan een DNA-bank die moeders en adoptiekinderen in staat moet stellen elkaar gemakkelijker te vinden. Sylvie Nollet is daarnaast coördinatrice inzake adoptiezaken voor de Franse regionale overheid van het Département du Nord, de regio waar de meeste Vlaamse (en misschien ook Nederlandse) vrouwen anoniem bevielen van hun kinderen. Zij is te bereiken op het volgende e-mailadres: sylvie.nollet@tiscali.bebr brHiernaast kunt u artikelen lezen die de Belgische krant Het Laatste Nieuws publiceerde naar aanleiding van het boek. Met toestemming van Het Laatste Nieuws overgenomen br brbrEerste antwoord Vorige 2-5 van 6 Volgende Laatste antwoord Antwoorden verwijderen br brAntwoordbr Aanbevelen Verwijderen Bericht 2 van 6 in discussie br brVan: Partijrechtenkind1 Verzonden: 12-10-2003 9:35 br'Geen glimp heb ik van mijn zoon mogen zien'brKerk en kinderhandel Alweer getuigenis: zusters pakten ook baby van Georgette Diegenant (58) afbrbr GISTEL «35 jaar heb ik gezwegen, 35 jaar heb ik alles opgekropt. Maar toen ik in de krant las hoe de zusters van Kindsheid Jesu ook baby's van andere ongehuwde moeders tegen hun wil hebben afgepakt, moest ik mijn geheim kwijt», zegt Georgette Diegenant (58). «In 1969 ben ik bij de nonnen bevallen. Ze hebben het kind onmiddellijk van me afgenomen. Tegen mijn wil. Ik heb er zelfs geen glimp van opvangen. Pas twintig jaar later kwam ik er achter dat ik een zoon op de wereld had gezet. Maar nooit heb ik hem gezien. Je zou denken dat de pijn en het gemis verdwijnen met de jaren. Maar alle dagen denk ik nog aan hem.»br«Ik ben opgegroeid in een weeshuis in Gent», vertelt Georgette. «In 1968 stond ik er alleen voor. Ik was 21. Bij de familie V.M. in Gent kon ik een dakkamertje huren. Ze waren heel vriendelijk voor me. De man zag ik niet zoveel, hij werkte als fabrieksbaas in Congo. Al snel vond ik een job als poetsvrouw en verhuisde ik naar een appartement naast het huis van de familie. Mevrouw stierf intussen en het contact verwaterde omdat mijnheer in Congo was.» br br«Op 15 augustus '68 stond hij plots voor mijn deur met een doos koekjes. Hij zei hoe erg hij het vond om als weduwnaar alleen in dat grote huis te wonen. We hebben gezellig gebabbeld over Congo. Dan begon hij handtastelijk te worden. Ik weerde hem af. Hij was al 60, zijn vrouw was als een moeder voor mij geweest. Hij vroeg me dan op de man af of ik met hem wou vrijen. «Ik ga u niets doen», verzekerde hij. Uiteindelijk stemde ik toe. Hij was toch goed geweest voor mij. Een naïef kieken was ik. Ik moest mij niet eens uitkleden, geen twee minuten heeft het geduurd. Ik panikeerde. 'Ga ik niet zwanger worden?' Hij stelde me gerust: 'Ik ben heel voorzichtig geweest.' Drie weken later was ik tien dagen over tijd. Ten einde raad klopte ik aan bij een bevriende gynaecoloog. Ik was zwanger. Ik biechtte hem alles op. 'Ik ga voor u zorgen', beloofde hij me. 'Je gaat enkele maanden uit het straatbeeld verdwijnen. Niemand zal iets merken.'» brbrBABYSOKJES BREIEN br«Enkele dagen later stonden twee nonnen bij mij aan de deur. Ze namen me mee naar een rusthuis van de zusters van Kindsheid Jesu in Assenede. Ruim een half jaar zat ik opgesloten op mijn kamertje. Ik moest de hele dag babysokjes breien. Op 3 mei '69 brak mijn water. Ik gilde het uit van de pijn. 'Schreeuw niet zo', beten de nonnen me toe. 'Je maakt de hele gang wakker.' De hele bevalling durfde ik mijn mond niet meer opendoen», zegt Georgette met een krop in de keel. «Ik heb mijn kind nooit gezien. Ik wist zelfs niet of het een jongen of een meisje was. Hoe hard ik ook aandrong, de nonnen waren onverbiddelijk. 'Je kind zal je later dankbaar zijn. Nu krijgt je baby een vader en een moeder. Jij kunt dat niet geven.' Dan werd me een papier onder de neus geduwd dat ik moest tekenen. Ik was er helemaal ingetuind. De gynaecoloog, de nonnen, allemaal hadden ze beloofd dat ze voor me zouden zorgen. Nooit werd er met één woord gerept dat ik mijn kind zou afstaan.» brbrEEN ZOON brVier jaar later trouwde Georgette, ze kreeg nog twee kinderen. br«Toch heeft mijn eerste kind me nooit losgelaten. Pas in '93 kreeg ik te horen dat ik een zoon had. Hij was geadopteerd door een gezin uit Leuven, hij is nu burgerlijk ingenieur. Ik vond zijn adres. Op een dag ben ik met de trein naar Leuven getrokken. Daar heb ik zijn huis gezien. Mijn tweede zoon belde zelfs aan, zogezegd om de weg te vragen. Hij deed open. Ik stond een straat verder achter een hoekje. Ik durfde zelf niet aan te bellen. Ik heb hem toen niet eens gezien. Nog wat later raapte ik mijn moed bijeen en heb ik wel gebeld. Mijn zoon nam op. 'Hallo?' Maar ik kreeg niets over mijn lippen. 'Ik ben zo blij dat ik je eens gehoord heb', was het enige dat ik kon zeggen. Daarna heb ik ingehaakt. Dat is de enige keer dat ik mijn zoon heb gehoord... Ik hoop dat hij me ooit opzoekt. Ik wil dat hij de waarheid hoort uit mijn mond.» brbrBron: Het Laatse Nieuws, 2 oktober 2003brDoor Peter GORLÉ br br br brbrAntwoordbr Aanbevelen Verwijderen Bericht 3 van 6 in discussie br brVan: Partijrechtenkind1 Verzonden: 12-10-2003 9:37 br'Mijn vader was senator. Maar wie is mijn moeder?'brbrbr WAREGEM Sylvie Nollet (38) voert al jaren een kruistocht tegen het wrede systeem dat jonge, ongehuwde moeders dwong hun «hinderlijke» kinderen bij de geboorte af te staan. Een tijdje geleden kwam ze in contact met de Vlaamse victimologe Carine Hutsebaut. Hutsebaut werd zo geraakt door het verhaal van Sylvie dat ze zich in het onderwerp vastbeet. De victimologe luisterde naar de verhalen van moeders en kinderen en tekende alles op. Dat leidde tot het ophefmakende boek «Kleine zondaars. Kerk en kinderhandel». Nu getuigt de vrouw die de aanleiding was voor het boek zélf over haar lijdensweg. Als pasgeboren baby werd Sylvie Nollet in november 1964 weggehaald bij haar moeder. Een ziekenhuis in Rijsel stond haar af voor adoptie aan een echtpaar uit Noord-Frankrijk. Wie haar echte moeder is, weet Sylvie niet. Pas twee jaar geleden ontdekte ze dat haar vader een vooraanstaand katholiek, Belgisch senator was. De identiteit van haar moeder heeft de man nooit willen prijsgeven.brPeter GORLEbr br«Ik kwam er heel snel achter dat ik een adoptiefkind was», vertelt Sylvie. «Toen ik vier was, zat ik met mijn adoptiemoeder in de auto op weg naar school. We reden door de velden en de akkers. Komen kindjes ook uit de grond?, vroeg ik. Ze heeft er toen niet onmiddellijk op geantwoord. ’s Avonds gaf ze me een kinderboek met tekeningen: ‘ Waar komen de kindjes vandaan?’ Toen ik het bekeken had, vertelde mijn adoptiemoeder dat ze geen kinderen kon krijgen en dat ik uit de buik van een andere mama kwam. Dat was mijn verhaal. Pas jaren later ben ik actief beginnen speuren naar mijn moeder. Ik was toen al 25. De zoektocht bleek niet mee te vallen. Ik heb niet eens een geboorteakte. Mijn enig aanknopingspunt was de hoogbejaarde directrice van het ziekenhuis in Rijsel waar mijn adoptieouders me zijn komen halen. Ze wist me te vertellen dat ik Vlaamse roots had. Meer kon of wou ze niet zeggen. Diezelfde dag kocht ik een Assimil-boekje Nederlands en leerde ik op eigen houtje Nederlands. Dat ging erg vlot. Soms denk ik dat de Nederlandse taal in mijn genen zit.»br brOOGAPPEL br«Twee jaar geleden ontdekte ik wie mijn vader was. Het was mijn oom, PSC-senator Jean Debucqouy. Hij was van Vlaamse afkomst, maar als rabiate Vlamingenhater zetelde hij zijn hele carrière voor de Franstalige PSC in de Kamer en de Senaat. Al die jaren had ik die man gekend, zonder ooit te vermoeden dat hij mijn vader was. Hij had een groot, sjiek huis. Van kleinsaf aan mocht ik elke vakantie bij mijn oom doorbrengen. Als kind besefte ik niet dat hij me voortrok ten opzichte van zijn eigen kinderen. Ik was het enige nichtje dat er regelmatig over de vloer kwam en die mee op vakantie mocht. Ik was zijn oogappel, hij volgde mijn studieresultaten op de voet. Voor mij was hij de vriendelijkheid zelve, terwijl hij mijn nichtjes altijd uitkafferde. Twee jaar geleden mijn oom was toen al de tachtig voorbij vroeg hij al zijn kinderen mee op vakantie naar de Champagnestreek. Ook ik mocht mee. Mijn nichtjes vroegen zich allemaal af waarom ik er bij was. Eén voor één overhandigde hij al zijn kinderen een dure fles champagne. Ik kreeg er ook één. Toen gingen mijn ogen open. Daarom was hij al die jaren zo innemend. Ik vroeg één van mijn nichtjes om een staaltje haren. De DNA-test wees uit dat ons genetisch materiaal voor 80% hetzelfde was. Er was geen twijfel mogelijk: Jean Debucquoy was mijn vader.»br brGEHEIM br«Eén keer hebben we erover gepraat. Jean Debucquoy erkende dat ik zijn dochter was. Over mijn moeder hield hij de lippen stijf op elkaar. Eén ding heeft hij over haar gezegd: ‘ Ze heeft Brussel niet verlaten om van jou te bevallen.’ Vorig jaar is hij gestorven. Ik ben hem nog gaan bezoeken. Maar zelfs op zijn sterfbed wou hij niet zeggen wie mijn moeder was. Mijn vader heeft zijn geheim meegenomen in het graf. Ik heb er het raden naar wat er gebeurd is. Na twee jaar onderzoek ben ik er achter gekomen dat mijn vader regelmatig een scheve schaats reed. Hij was een knap, rijk en machtig man. In de periode dat ik geboren werd, had hij affaires met minstens drie vrouwen: met een vrouw uit Ukkel die intussen overleden is, met een Dorothée die in de jaren ’60 een restaurant had in de Brusselse Karthuizerstraat en met een non uit Waterloo. Of één van hen ook mijn moeder is, weet ik niet. Ik begrijp dat hij als vooraanstaande, katholieke politicus zijn overspelig kind moest laten verdwijnen. Het was uit den boze dat zou uitlekken dat hij zijn vrouw bedroog. Als ik mijn vader mag geloven, ben ik in Brussel geboren. Toch was ik maar enkele dagen oud toen mijn Franse adoptieouders werden opgebeld door een ziekenhuis in Rijsel. Er was een kindje voor hen. Ze konden het meteen meenemen. Of mijn moeder verplicht werd om me af te staan, of dat ze dat uit eigen wil deed, weet ik niet. Mijn vader had alles mooi uitgekiend. Mijn Franse adoptievader was een neef van hem die geen kinderen kon krijgen. Op die manier kon mijn vader me volgen zonder argwaan te wekken. Niemand wist ervan. Zelfs zijn bloedeigen neef niet.»br brEEN MILJOEN br«Intussen ben ik al dertien jaar aan het zoeken naar mijn moeder. Al mijn vakantiegeld heb ik in mijn zoektocht geïnvesteerd: meer dan een miljoen Belgische frank. Toch ben ik nog geen stap dichter bij mijn moeder. Ik kan alleen maar hopen dat het boek van Carine Hutsebaut en mijn getuigenis mijn moeder ter ore zullen komen. Ik vind dat elk kind het recht heeft om zijn moeder te kennen.»br brPeter GORLEbr br«Ik kwam er heel snel achter dat ik een adoptiefkind was», vertelt Sylvie. «Toen ik vier was, zat ik met mijn adoptiemoeder in de auto op weg naar school. We reden door de velden en de akkers. Komen kindjes ook uit de grond?, vroeg ik. Ze heeft er toen niet onmiddellijk op geantwoord. ’s Avonds gaf ze me een kinderboek met tekeningen: ‘ Waar komen de kindjes vandaan?’ Toen ik het bekeken had, vertelde mijn adoptiemoeder dat ze geen kinderen kon krijgen en dat ik uit de buik van een andere mama kwam. Dat was mijn verhaal. Pas jaren later ben ik actief beginnen speuren naar mijn moeder. Ik was toen al 25. De zoektocht bleek niet mee te vallen. Ik heb niet eens een geboorteakte. Mijn enig aanknopingspunt was de hoogbejaarde directrice van het ziekenhuis in Rijsel waar mijn adoptieouders me zijn komen halen. Ze wist me te vertellen dat ik Vlaamse roots had. Meer kon of wou ze niet zeggen. Diezelfde dag kocht ik een Assimil-boekje Nederlands en leerde ik op eigen houtje Nederlands. Dat ging erg vlot. Soms denk ik dat de Nederlandse taal in mijn genen zit.»br brOOGAPPEL br«Twee jaar geleden ontdekte ik wie mijn vader was. Het was mijn oom, PSC-senator Jean Debucqouy. Hij was van Vlaamse afkomst, maar als rabiate Vlamingenhater zetelde hij zijn hele carrière voor de Franstalige PSC in de Kamer en de Senaat. Al die jaren had ik die man gekend, zonder ooit te vermoeden dat hij mijn vader was. Hij had een groot, sjiek huis. Van kleinsaf aan mocht ik elke vakantie bij mijn oom doorbrengen. Als kind besefte ik niet dat hij me voortrok ten opzichte van zijn eigen kinderen. Ik was het enige nichtje dat er regelmatig over de vloer kwam en die mee op vakantie mocht. Ik was zijn oogappel, hij volgde mijn studieresultaten op de voet. Voor mij was hij de vriendelijkheid zelve, terwijl hij mijn nichtjes altijd uitkafferde. Twee jaar geleden mijn oom was toen al de tachtig voorbij vroeg hij al zijn kinderen mee op vakantie naar de Champagnestreek. Ook ik mocht mee. Mijn nichtjes vroegen zich allemaal af waarom ik er bij was. Eén voor één overhandigde hij al zijn kinderen een dure fles champagne. Ik kreeg er ook één. Toen gingen mijn ogen open. Daarom was hij al die jaren zo innemend. Ik vroeg één van mijn nichtjes om een staaltje haren. De DNA-test wees uit dat ons genetisch materiaal voor 80% hetzelfde was. Er was geen twijfel mogelijk: Jean Debucquoy was mijn vader.»br brGEHEIM br«Eén keer hebben we erover gepraat. Jean Debucquoy erkende dat ik zijn dochter was. Over mijn moeder hield hij de lippen stijf op elkaar. Eén ding heeft hij over haar gezegd: ‘ Ze heeft Brussel niet verlaten om van jou te bevallen.’ Vorig jaar is hij gestorven. Ik ben hem nog gaan bezoeken. Maar zelfs op zijn sterfbed wou hij niet zeggen wie mijn moeder was. Mijn vader heeft zijn geheim meegenomen in het graf. Ik heb er het raden naar wat er gebeurd is. Na twee jaar onderzoek ben ik er achter gekomen dat mijn vader regelmatig een scheve schaats reed. Hij was een knap, rijk en machtig man. In de periode dat ik geboren werd, had hij affaires met minstens drie vrouwen: met een vrouw uit Ukkel die intussen overleden is, met een Dorothée die in de jaren ’60 een restaurant had in de Brusselse Karthuizerstraat en met een non uit Waterloo. Of één van hen ook mijn moeder is, weet ik niet. Ik begrijp dat hij als vooraanstaande, katholieke politicus zijn overspelig kind moest laten verdwijnen. Het was uit den boze dat zou uitlekken dat hij zijn vrouw bedroog. Als ik mijn vader mag geloven, ben ik in Brussel geboren. Toch was ik maar enkele dagen oud toen mijn Franse adoptieouders werden opgebeld door een ziekenhuis in Rijsel. Er was een kindje voor hen. Ze konden het meteen meenemen. Of mijn moeder verplicht werd om me af te staan, of dat ze dat uit eigen wil deed, weet ik niet. Mijn vader had alles mooi uitgekiend. Mijn Franse adoptievader was een neef van hem die geen kinderen kon krijgen. Op die manier kon mijn vader me volgen zonder argwaan te wekken. Niemand wist ervan. Zelfs zijn bloedeigen neef niet.»br brEEN MILJOEN br«Intussen ben ik al dertien jaar aan het zoeken naar mijn moeder. Al mijn vakantiegeld heb ik in mijn zoektocht geïnvesteerd: meer dan een miljoen Belgische frank. Toch ben ik nog geen stap dichter bij mijn moeder. Ik kan alleen maar hopen dat het boek van Carine Hutsebaut en mijn getuigenis mijn moeder ter ore zullen komen. Ik vind dat elk kind het recht heeft om zijn moeder te kennen.»br brBron: Het Laatste Nieuws, 3 oktober 2003brDoor Peter GORLE br br br brbrAntwoordbr Aanbevelen Verwijderen Bericht 4 van 6 in discussie br brVan: Partijrechtenkind1 Verzonden: 12-10-2003 9:38 br'Nonnen hebben mijn baby gestolen'brCarine Hutsebaut tekent schrijnend verhaal op en beschuldigt katholieke kerk van kinderhandelbrbr Brussel Hilde werd als jonge vrouw verkracht door een priester. Ze was zwanger. Om het schandaal toe te dekken werd de 22-jarige vrouw ondergebracht bij zusters in Lommel. Vlak voor de bevalling reden de nonnen haar naar een ziekenhuis in het noorden van Frankrijk. Hilde beviel er van een zoon, maar kreeg die nooit te zien. De zusters hadden de baby afgestaan voor adoptie. Pas 26 jaar later slaagde Hilde erin haar zoon terug te vinden. De Vlaamse victimologe Carine Hutsebaut heeft haar schrijnende verhaal opgetekend in het boek ‘ Kleine zondaars, Kerk en kinderhandel’. In een striemende aanklacht beschuldigt ze de katholieke kerk van medeplichtigheid aan kinderhandel.brHilde studeerde begin jaren zeventig voor verpleegster in Lovenjoel, bij Leuven. Op haar 22ste werd ze zo goed als uitgehuwelijkt aan een plaatselijk politicus van 40 met een voorliefde voor kleine jongetjes. Het huwelijk hield maar enkele maanden stand. Na haar scheiding was Hilde nog maagd. De aalmoezenier van de instelling waar Hilde aan de slag was, ontfermde zich over haar. Hij bezorgde de jonge vrouw een onderkomen en was haar steun en toeverlaat. Tot hij haar op een dag verkrachtte. En Hilde zwanger werd. Om het schandaal toe te dekken bracht de aalmoezenier het meisje in samenspraak met haar ouders onder bij de zusters van de Congregatie Kindsheid Jesu in Lommel. Daar leefde Hilde maandenlang op een zolder met andere zwangere vrouwen, afgezonderd van de buitenwereld. Vlak voor de bevalling duwden twee nonnen haar in een auto voor een helse tocht van 300 kilometer naar een ziekenhuis in het Noord-Franse Malo-les-Bains. «Ik herinner mij dat ik wakker werd op een kamer met allemaal vrouwen», zegt Hilde. «Die hadden hun baby bij zich. Ik vroeg naar mijn baby, maar die was er niet. Mijn kind was gestolen.»br26 jaar duurde de zoektocht van Hilde naar haar zoon Peter. Er was geen enkel spoor. Haar naam was op geen enkele Franse geboorteakte terug te vinden. Pas na veel omzwervingen kon ze Peter opsporen. Dankzij de hulp van Carine Hutsebaut slaagde ze erin contact te leggen met Peter. Al ging dat niet zonder slag of stoot. De adoptiemoeder van Peter stond niet te trappelen om mee te werken. «Je moet ons met rust laten», kreeg Hilde te horen. «Ik heb geen drie miljoen frank betaald om lastiggevallen te worden.»br brZWIJGGELD brHet speurwerk van Hilde en Carine bracht aan het licht wat er gebeurd was. «In het noorden van Frankrijk hebben we tientallen brieven gevonden waarin moeders hun baby anoniem afstaan», zegt Carine Hutsebaut. «Alle brieven zijn ondertekend met X. Het merkwaardige is dat alle brieven in hetzelfde handschrift zijn opgesteld. De zusters uit Lommel deinsden er niet voor terug om documenten waarin de moeders hun kind afstonden te vervalsen. We vonden ook overschrijvingen van de aalmoezenier aan de zusters in Lommel. Het ging om bedragen van 8.000 tot 65.000 frank, steeds met de mededeling ‘ Voor Hilde’. Zwijggeld dus.»brVolgens Carine Hutsebaut zijn sinds 1950 zo’n 30.000 Vlaamse vrouwen in het noorden van Frankrijk anoniem bevallen. «In ons land kan dat niet. Daarom trekken Belgische zwangere vrouwen naar ziekenhuizen in Noord-Frankrijk. Vandaag gebeuren elke maand vijf anonieme bevallingen in het ziekenhuis van Roubaix.» Volgens Hutsebaut hebben lang niet alle Vlaamse vrouwen hun kind vrijwillig afgestaan: «Goedmenende nonnen beroofden jonge moeders tegen hun wil van hun baby om het kind een nieuwe thuis te bezorgen via adoptie. Soms verdienden de zusters daar een aardige cent mee. De Congregatie Kindsheid Jesu ligt aan de basis van een georganiseerde handel in baby’s. Zij haalde de vrouwen, bracht ze onder op een zolder in Lommel, organiseerde de transporten naar Frankrijk, regelde de adopties en incasseerde het geld.br brn.a.v. Kleine zondaars. Kerk en kinderhandel. 213 blz. 15,95 eurobr brBron: Het Laatste Nieuws, 30 september 2003brDoor Peter GORLÉ br brbrAntwoordbr Aanbevelen Verwijderen Bericht 5 van 6 in discussie br brVan: Partijrechtenkind1 Verzonden: 12-10-2003 9:38 br'Zusters hebben ook mijn baby zomaar afgepakt'brBoek over Kerk en Kinderhandel lokt reacties uitbrbr BRUSSEL «Eén keer heb ik mijn baby vastgepakt. Eén keer heb ik hem horen schreeuwen. Daarna heb ik hem nooit meer teruggezien.» Dat vertelt de Limburgse Anita (47). Op haar zeventiende werd ze plots zwanger. «Er was geen sprake van dat ik mijn baby mocht houden. Ongehuwde moeders waren in een Limburgs provinciestadje in de jaren ’70 taboe.» Onder zachte dwang van haar ouders ging de jonge vrouw naar de zusters van Kindsheid Jesu in Lommel. Die brachten haar naar een ziekenhuis in Frankrijk waar ze anoniem kon bevallen en haar kind kon afstaan. «Diep in mijn hart blijf ik de hoop koesteren mijn zoon ooit terug te zien. Er gaat geen dag voorbij of ik vraag me af hoe het met hem zou gaan.»br«Mijn zwangerschap op mijn zeventiende was een ongelukje», vertelt Anita. «Eén keer hebben we toen gevreeën en ik was zwanger. Voor ik dat goed en wel besefte was het al uit met mijn toenmalig vriendje. Ik heb hem nooit meer teruggezien.» Anita werd onder zware druk gezet om haar kind weg te geven. «Er was geen sprake van dat ik de baby mocht houden. Mijn ouders vreesden dat ik de schande van het dorp zou worden. Ook mijn nieuwe vriend eiste dat ik het kind zou weggeven. Anders zou er van een huwelijk niets in huis komen. Mijn ouders lieten me eigenlijk geen keuze. «Zo’n goede man vindt je nooit meer», zeiden ze. En dus ging ik naar de zusters van Kindsheid Jesu in Lommel. Zij wisten wel raad.»brMOEDERZIEL ALLEEN br«Aan mijn verblijf in Lommel bewaar ik goede herinneringen. De gruwelijke zolder waarover het boek van Carine Hutsebaut spreekt, was eigenlijk gewoon de bovenste verdieping van het kloostergebouw. We hadden daar kleine, maar keurige chambretten onder het dak. De nachtmerrie begon pas de dag van de bevalling, 4 juli 1973. ’s Morgens vroeg werd ik door twee nonnen in een auto geduwd voor een lange tocht naar een ziekenhuis in Malo-les-Bains, vlakbij Duinkerken in Frankrijk. Daar werd ik moederziel alleen achtergelaten. Ik sprak geen woord Frans en voelde me aan mijn lot overgelaten. Ik moest allerlei papieren tekenen waar ik niets van begreep. Bovendien verliep ook de bevalling erg moeilijk.»brEERSTE SCHREEUW br«Ik herinner me de eerste schreeuw van de baby nog levendig. Even heb ik het jongetje op mijn buik kunnen leggen. Tot een vroedvrouw de zaal binnenstormde en het kind zonder boe of bah van me afpakte. Blijkbaar mocht ik de baby niet eens zien. Gelukkig wist de verpleegster dat niet. Zo heb ik mijn zoontje toch nog even kunnen vastpakken en weet ik dat het 51 centimeter was en 3.800 gram woog. Nog altijd zie ik zijn pikzwarte haartjes voor me.»brDe beelden van haar eerste zoontje zouden Anita nooit meer loslaten. «Mijn hele leven is erdoor getekend. Mijn eerste man bleef me verwijten dat ik een kind had gekregen voor ik met hem trouwde. Hij schold me uit voor hoer. Na zestien jaar zijn we gescheiden. Maar ook nu, dertig jaar later, blijft de herinnering aan mijn eerste kindje me achtervolgen. Elk jaar komt alles weer boven op 4 juli. Ik ga dan een kaarsje branden en vraag me af wat er van hem is geworden. Zou hij gestudeerd hebben? Is hij getrouwd? Heeft hij kinderen? Bij de zusters in Lommel zijn alle sporen van mijn verblijf uitgewist. Of de zusters geld hebben gekregen van de adoptieouders van mijn kind, weet ik niet.» br brBron: Het Laatste Nieuws, 1 oktober 2003brPeter GORLÉ br br
reactie van redactie factor op "feiten of propaganda De cijfers over de vrouwenopvang zijn gebaseerd op een actieplan van GroenLinks tegen vrouwenmishandeling. Zij baseren zich op cijfers uit het jaarrapport van de vrouwenopvang zelf. De cijfers van 2001 zijn: er hebben zich 23.000 vrouwen aangemeld bij de vrouwenopvang waarvan er voor 13.000 geen plek was. Je kunt dus met recht spreken van overvol. De andere cijfers zijn gebaseerd op: landelijk Intomart onderzoek uit 1997. "Huiselijk Geweld. Aard, omvang en hulpverling". Door T. van Dijk, S. Flight, E. Oppenhuis en B. Duesmann. Ook zijn de cijfers gebaseerd op onderzoek van TransAct, landelijk expertisecentrum voor seksueel geweld en huiselijk geweld. Nicolien Herblot redactie Factor.
reactie van de redactie op vraag theo richel Het aantal van 75 vermoorde vrouwen en 25 vermoorde mannen jaarlijks is gebaseerd op gegevens van het Ministerie van Sociale zaken.
feiten of propaganda? Volgens uw programmamaker "zitten de opvanghuizen boordevol en moeten zij mensen weigeren. Per jaar worden 200.000 vrouwen mishandeld, waarvan 50.000 ernstig. Als gevolg van huiselijk geweld sterven er elk jaar ongeveer 50 kinderen, 75 vrouwen en 25 mannen".
Op welk valide wetenschappelijk onderzoek baseren uw programmamaaksters deze cijfers? En zitten de boordevolle opvanghuizen vol met vrouwen die zijn mishandeld?
Zie voor een opsomming van feiten: www.sos-papa.com/parlement/020105
Datum: 17-9-2003 Naam: Theo Richel Email: theo@richel.org
Huiselijk geweld Zou U mij kunnen zeggen hoe U aan het cijfer komt van 75 vermoorde vrouwen jaarlijks? Volgens het CBS namelijk worden er jaarlijks uberhaupt plm 60 vrouwen omgebracht en dat is niet alleen huiselijk geweld, maar ook straatgeweld en weet ik wat nog meer. Ook ben ik benieuwd waar U het cijfer van de 25 mannen vandaan haalt. Ik kan het nergens terugvinden.
