Eind jaren zeventig keerden veel militante Chilenen vanuit hun ballingschap in Europa terug naar Chili om hun kameraden te helpen in de strijd tegen de heersende dictatuur van Pinochet. Macarena Aguiló vertelt in haar eerste lange documentaire haar persoonlijke verhaal dat zich afspeelt tegen de achtergrond van deze geschiedenis.
Ze reconstrueert aan de hand van foto's, dagboeken en interviews met betrokkenen een belangrijke periode uit haar jeugd, die ze doorbracht in een woongemeenschap op Cuba. Deze was onder de noemer Project Homes opgezet door vrijheidsstrijders die om veiligheidsredenen hun kinderen niet mee konden nemen. Aguiló werd daar, samen met ongeveer zestig lotgenootjes, opgevoed door 'sociale ouders.'
Aguiló schetst een beeld van een hechte gemeenschap, waarin de idealen van vrijheid en solidariteit aanvankelijk prevaleren. Maar als na een paar jaar duidelijk wordt dat de strijd in Chili niet het gehoopte resultaat brengt, en er steeds vaker nieuws komt over arrestaties en moorden, daalt ook in Cuba het moreel.
In de verhalen schemert de tragiek door van de kinderen van toen, die zich ondanks alle goede bedoelingen in de steek gelaten voelden, en van de offers die hun ouders in naam van de vrijheid brachten.
