Fragment uit het theaterstuk ‘Namaals’
door Michael de Cock:

Meestal zit ik in de zetel.
Tussen raam en bed.
Zo gauw ik op ben ga ik daar zitten.
Slechts een enkele keer blijf ik in bed.
Als het echt niet gaat. En dat moogt ge gerust letterlijk nemen.

Gaat het niet?
Nee, het gaat niet. Als het niet gaat, dan blijft het liggen.
Schoon zicht dat ge hier hebt?

Er is hier nog geen mens binnen geweest die er heeft kunnen aan
weerstaan om door dat raam naar buiten te kijken. Ze zitten in de stoel, recht tegenover u, en ze kijken niet naar u, maar naar de wereld buiten. Of ze gaan met hun gezicht naar het raam staan, handen op de rug om minutenlang naar buiten te kijken. Minutenlang. Ooit heb ik gedacht dat ramen dienden om licht binnen te laten. Maar dat is niet waar. Niet het raam hier.
Het is een raam om ergens anders te zijn dan hier.

Die kastanjeboom, hebt ge hem al gezien?
Ik zit al dagen hier, wat zou ik hem niet gezien hebben?
Effenaf een schoon zicht dat ge hier hebt.
Hij hangt vol kastanjes.
Dat is écht een mooie kastanjeboom die ge hier hebt.

Ik weet het, het is een cliché, maar probeer maar ‘ns om los te laten als buiten de bomen knoppen krijgen en het gras als een gek begint te groeien…

Die kastanjeboom doet mij voor hoe ik moet sterven.

Deze tekst is gebruikt tijdens de kerkdienst(en):

• Studioviering rond het thema 'Sterven'