Ik ben eruit. Na als ongelovig opgevoed persoon ìn een jaar tijd 50 kerken in Amsterdam te hebben bezocht, sta ik op het punt me in te schrijven.
Vaak heb ik gedoold, nog vaker ben ik na afloop van een dienst compleet gefrustreerd weggereden. Maar soms, soms werd ik geraakt. Door liederen, door een preek, de mensen. En in het algemeen was dit het meest het geval in een Protestantse kerk.
Vandaar dat ik naar de website protestantsamsterdam.nl surf om me in te schrijven. Ik verwacht pontificaal de link ‘lid worden’ of ‘inschrijven’ aan te treffen. En ja hoor, bij het onderdeel Contact staat keurig de optie ‘lid worden’ vermeld. Lees het hele artikel »
Laatst nam ik een al jaren van de kerk gevrijwaarde vriend mee naar een kerkdienst. Tijdens het Avondmaal maakte hij de opmerking dat het veel efficiënter zou zijn wanneer alles van te voren geprepareerd zou zijn. Een klein pakketje met een stukje brood en een pipetje gevuld met wijn dat onder de stoel klaar ligt om te consumeren wanneer de dominee de zegen erover uitspreekt. De betekenis van het ritueel ging duidelijk langs hem heen.
Toch raakte hij een gevoelige snaar. Want de kritiek onder alle jongeren die ik het afgelopen jaar meenam naar een dienst met Avondmaalviering was eenduidig: “Op zich spreekt het me best aan, maar dat eten van dat brood duurt zo ontzettend lang! Ik ben dan alweer vergeten waar de preek over ging. Bovendien is de opgebouwde spanningsboog totaal verdwenen”. Dit zorgde ervoor dat ze niet snel terug wilden komen. Lees het hele artikel »
Kerk gezocht
En ik maar denken dat de kerk op sterven na dood was. Tien jaar woonde ik al in Amsterdam en in al die tijd heb ik slechts één kerkdienst meegemaakt. Door de jaren heen woonde ik in de buurt van kerken waar bedrijfjes in zaten, die waren omgebouwd tot klimmuren of dienst deden als – al dan niet tijdelijk – theater. Dat er ergens nog daadwerkelijk diensten plaatsvonden kwam niet in me op. Een gigantische misvatting, want een jaar blijkt bij lange na niet genoeg om alle kerken te bezoeken. Onwetend als ik in het begin was, begon ik simpelweg kerken te bezoeken die ik op het web kon vinden of reeds bekend waren. In de tag cloud is duidelijk te zien dat op dit vlak de Protestantse kerken er gunstig vanaf zijn gekomen, zij zijn het meest bezocht. Op de tweede plaats staan de evangelische gemeenschappen, gevolgd door de Katholieken. Of dit ook de daadwerkelijke verdeling is in onze hoofdstad, durf ik niet te zeggen. Het geeft wel een indruk hoe het ervoor staat qua naamsbekendheid en vindbaarheid bij een leek zoals ik. Gaandeweg ben ik ook de bijzondere kerken gaan opzoeken en kreeg ik tips van derden om een zo breed mogelijk beeld te krijgen van het aanbod. Zo had ik nooit uit mezelf de mormonen of de christengemeenschap gevonden. Alsof ze expres een intern clubje willen blijven, zo onvindbaar zijn ze. Lees het hele artikel »
En daar zijn we dan, tweeënvijftig weken na aanvang, ben ik onderweg naar de laatste kerkdienst in mijn zoektocht. Op een zaterdag nota bene! En de experts weten dan direct waar ik het over heb: de zevende-dags adventisten, die klaarblijkelijk op zondag beginnen te tellen. Of gewoon hun voetbalwedstrijd niet willen missen. Hoe dan ook, voor de jonge leek is het toch wel erg ongunstig. Want op zondag vroeg opstaan is een ding, maar op zaterdag – als je moet herstellen van een week loodzware arbeid – om half 9 je nest uit vergt wel heel veel van je medemens. Eigenlijk mag je wel spreken van een ondoenlijke situatie. Lees het hele artikel »
Gek eigenlijk, als je door dichte mist fietst zou je moeten denken dat je je aan de onderkant van de hemel bevindt. De wolken zijn simpelweg naar beneden gekomen om je als een lift langzaam omhoog te tillen. Maar met slechts twintig meter zicht voel ik me eerder aanwezig in een Dantesk voorgeborchte. De huizen aan de overkant van de weg zijn niet te zien. Misschien ben ik de kerk allang gepasseerd? Dan, vanuit het niets, doemt de grote toren van de Apostolische kerk voor me op. Gelukkig, er is licht aan het einde van de tunnel.
Noem me ouderwets, maar ik word er vrolijk van als een man, gestoken in driedelig pak met nette jas me voor de kerk opwacht en de deur voor me openhoudt terwijl hij me welkom heet. Ook in de gang word ik verwelkomd door mannen en vrouwen. Alhoewel ik in eerste instantie misgrijp vanwege mijn beslagen bril, schud ik driftig de naar me uitgestoken handen. Het is alsof de verloren zoon is teruggekeerd. Lees het hele artikel »
Dit weekend vertelde Jan Terlouw in NRC Handelsblad dat hij God ziet als een darwinistische noodzaak. Hoeveel atheïsme de jonge medemens zichzelf ook toedicht, de behoefte om iets bovennatuurlijks te ervaren blijft ongekend groot. Een vleugje van dat mystieke gevoel vinden velen in de kerk – de katholieke kerk met alle pracht en praal, dat snapt u. De mystieke grandeur spat er wat dat betreft vanaf wanneer je de Rooms-katholieke Krijtberg binnen komt lopen. Prachtig verlicht door de magnifieke glas-in-lood ramen, stralen de vele beelden je tegemoet. En als dan het koor begint te zingen, waan je je haast in de hemel.
Totdat de priester en diakenen binnen komen lopen. Lees het hele artikel »
