Komt een leek in de kerk

De KNMI belooft een regenloze dag, dus spring ik op de fiets om de kerkdienst te combineren met een lekker tochtje door de polder. Zunderdorp is de plaats van bestemming. In mijn gedachten ligt het enorm ver weg, en vertrek een uur van te voren. Maar nog geen 35 minuten later zit ik reeds in de kerk waar de organist al op de pedalen slaat. Meer dan twintig minuten te vroeg ben ik niet eens de eerste aanwezige. Ik neem plaats in het midden van de kerk naast een wat ouder echtpaar dat me vriendelijk gedag knikt. Eerder werd de deur al voor me opengehouden door een keurig in pak gehesen man.

Aangezien ik vorige week de slechtst geklede persoon in de kerk was, had ik bij mezelf een stropdas voorgehangen. Dat komt goed van pas want nagenoeg iedereen blijkt deftig gekleed. Om 10 voor 10 klinken de klokken voor aanvang van de dienst. De kerk is vrijstaand en erg licht door de vele ramen. Voor het eerst ben ik in zo’n gebouw terwijl het in functie is. Lees het hele artikel »

Enkele straten onder het Museumplein staat in de parmantige Ruysdaelstraat de mooie kerk van de Oud-Katholieken te stralen in de zon. Zoals het hoort staat de priester keurig voor de ingang om de mensen te verwelkomen.

Rond de vijftig mensen zitten verspreid over alle kerkbanken klaar. Allen zondags gekleed, ook de tien jonge bezoekers. Van een man ontvang ik twee boeken en een mini-liturgie. Beide boeken bevatten maar liefst 4 gevlochten bladaanwijzers. Mij zullen ze niet kwijtraken deze dienst; driftig bereid ik me voor door bij de eerste 8 liederen op de liturgie de bladwijzer alvast klaar te leggen. Als de bel gaat, leg ik net op tijd de laatste bladwijzer op de juiste pagina. Lees het hele artikel »

De organist zegt het zelf op de website van de Westerkerk in Amsterdam: muziek wordt erg belangrijk gevonden in de kerkdienst. En dat is te merken. Ten eerste leiden de luid klingelende kerkklokken mij al op de weg naar de kerk. Voor de deur onder de enorme kerktoren weet de portier uitstekend de toeristen op weg naar het Anne Frankhuis te scheiden van de kerkgangers en laat me zonder verdere navraag doorlopen. Bij binnenkomst komen de fabuleuze klanken van het eveneens visueel prachtige orgel me tegemoet. Bach uiteraard, de favoriete componist van de organist. Een uitstekende keuze. Is het immers niet zo dat werken van deze toondichter het zeer goed doen bij een breed publiek? Een ware revival van de Johannespassie zorgt ervoor dat vele mensen toch nog het belangrijkste verhaal van het christendom meekrijgen.

Meer dan tweehonderd aanwezigen zien klokslag half elf een koor van maar liefst 40 personen een kring vormen in de linkerhoek van de kerk. Lees het hele artikel »

De Amerikanen hadden begin deze eeuw al door dat Nederland wegzakte in ongeloof. Zo’n tien jaar geleden kreeg een kerkelijke beweging uit Colorado de geest en stuurde een team naar Amsterdam om de verloren kudde kennis te laten maken met Jezus. Ze begonnen zichzelf Amsterdam50 te noemen. 50 naar het Griekse woord Pentecost. He, die naam heb ik eerder gehoord. Maar de parallel met de kerk in de Bijlmer houdt niet op bij de naam. Als ik naar de kerkzaal toeloop, krijg ik even het gevoel dat ik een aftandse garagebox terecht zal komen. De kerk is namelijk gesitueerd in het souterrain van een pand aan de Herengracht. Na twintig meter door een kale duistere gang te hebben gelopen, kom ik terecht in een grote, witte ruimte, gevuld met banken, barkrukken, zitkussens en stoelen. Zo’n 70 jonge mensen zitten verspreid in groepjes met elkaar te praten. De voertaal is over het algemeen Engels. De meeste mensen zijn expats of buitenlandse studenten. Goedgeklede, hoogopgeleide jongelingen dus. Lees het hele artikel »

Brutale kerken hebben de halve wereld. Zoals ik eerder al beschreef, vroeg de Keizersgrachtkerk mij mee te werken aan de voorbereiding van een dienst. Het is in deze gemeenschap namelijk gebruikelijk dat er wordt samengewerkt tussen bezoekers/leden van de kerk en de dominee om een liturgie samen te stellen. Nu zullen lang niet alle jongeren/leken daarin geïnteresseerd zijn, maar voor hen die dat wel een uitdaging vinden, is het een mooie manier om betrokken te raken met het reilen en zeilen achter de schermen, de kerkgemeenschap en de materie.

Meestal worden diensten in de Keizersgrachtkerk gekoppeld aan een serie waarin een thema centraal staat. Tussen de series door zijn er losse diensten, waarvoor ik me had opgegeven. Na ongeveer een maand kreeg ik een telefoontje dat er een bijeenkomst zou komen met in totaal drie personen. Dit betrof Petra Kerssies, de dominee van dienst, een dame die al veertig jaar betrokken is bij de kerk, en ik zelf. Tijdens de samenkomst bespraken we wat ons de laatste tijd bezig houdt, wat ons daarbij helpt of steun geeft. Al gauw werd duidelijk dat we allen op ons eigen manier te maken hebben met twijfels. Twijfel ten aanzien van de gebeurtenissen in Nederland en de rest van de wereld, twijfel over de toekomst, twijfel over de kerk. Natuurlijk was het al die tijd mijn doel om namens alle leken te waken voor de verstaanbaarheid. Lees het hele artikel »