Komt een leek in de kerk

Ik zou mezelf geen profeet willen noemen, maar het verhaal van Jona komt bij me op wanneer ik door de striemende regen naar de kerk fiets. De agenda gaf als doel een evangelische kerk op half uur fietsen aan, maar na een kwartier al helemaal doorweekt te zijn, zwicht ik en besluit af te gaan op de eerste de beste luidende kerkklok. De hemel zij geprezen want nog geen dertig seconden later leidt het geluid me naar de Emmakerk in Watergraafsmeer alwaar gemeente De Bron zich huisvest. Verrek, alweer een protestantse kerk! De derde op rij. Het moet een teken van boven zijn.

Als ik de kerk binnenloop, heb ik even het gevoel op de filmset van Mary Poppins te zijn beland. Tientallen paraplu’s in alle kleuren van de regenboog staan uitgeklapt. Lees het hele artikel »

Je hebt van die dagen dat alles anders loopt dan je je had voorgesteld. Zo was ik in de veronderstelling dat een kerk in de Pijp al jaren in onbruik was. Door mijn kerkelijke zoektocht kwam ik er op een zondagochtend tijdens het voorbijfietsen achter dat in deze kerk wel degelijk diensten worden gehouden. En dus zette ik de kerk op mijn agenda. Daar mijn vorige dienst een protestantse was, wilde ik nu een katholieke gaan bezoeken en koos deze ‘overduidelijk’ katholieke kerk in de Pijp uit. De verbazing was dan ook compleet toen ik de Oranjekerk binnenstapte en het PKN logo zag staan. Bovendien blijkt de kerk een zustergemeente te zijn van de Willem de Zwijgerkerk die ik vorige week bezocht. Sterker nog: vanaf eind juli combineren deze twee kerken hun diensten vanwege de zomer.

Maar goed, ik ben er nu toch dus dan moet het plan maar uitgevoerd worden. Lees het hele artikel »

En dan zeggen ze dat Amsterdam een kleine stad is. Halverwege de fietstocht naar Amsterdam-Zuid, merk ik dat 25 minuten van te voren vertrekken toch een te korte tijdsspanne is om fatsoenlijk naar de kerk te geraken. Als een malle scheur ik over de kalme Amstel, terwijl ik een dominee van een eerdere kerk voorbij zie fietsen. Verdacht; zijn kerk is de andere kant op. Geen tijd om na te denken, ik ben op missie. Twee voor tien stellen kerkklokken mij gerust wanneer ik met piepende banden tot stilstand kom voor de Willem de Zwijgerkerk nabij het Olympiaplein. Gutsend van het zweet probeer ik de kerk binnen te lopen alwaar de toegang mij wordt verhinderd door vier kleine kinderen die zonder voogd niet naar binnen durven. Lees het hele artikel »

Jongeren van de evangelische C3-church houden van een momentje voor henzelf. En daarom organiseren ze eens in de twee maanden hun eigen dienst in Pakhuis de Zwijger, gelokaliseerd aan het IJ in Amsterdam. Dat het echt van henzelf is blijkt wel bij het binnenlopen van het gebouw. Er staat geen bord – of iets in die richting – om het evenement aan te kondigen. Nee, je moet echt weten dat het er is en waar in het gebouw. Als ik ze niet op internet had gevonden … Maar dat is het hem juist: de jeugd zoekt, en vindt, op internet.

De dienst begint om 18 uur en duurt volgens de planning tot 20 uur. Wanneer het publiek moet eten is mij een raadsel. Bovendien blijkt de groep al sinds 16 uur actief te zijn geweest met een open podium. In een hele donkere conferentiezaal is de band al aan het spelen wanneer ik twee over 6 binnen kom lopen. Bijna struikelend over de stoelpoten en mensenvoeten, vind ik een stoel. De band speelt strak en de zangeres kan redelijk goed zingen. Op de achtergrond worden repetitief verschillende rustgevende beelden van de natuur getoond. In de hoek zijn twee jongens met laptops druk in de weer om op tijd de regels die gezongen worden over de beelden heen te projecteren. Lees het hele artikel »