Komt een leek in de kerk

Het zal weer eens een keer niet deze zomerse ochtend: regen. Het plan was om Amsterdam-West te bezoeken. Om niet geheel doorweekt aan te komen, wijk ik echter uit naar de zustergemeente in de Jordaan. De Noorderkerk, gelegen aan de Prinsengracht, straalt me na de renovatie zelfs in de stromende regen tegemoet. Een yuppenbuurt, rotweer, het zal vast niet druk zijn gok ik. Maar allememachies! Meer dan 140 mensen zitten al netjes gekamd en gekleed klaar voor de dienst. En nadat ik vijf minuten voor aanvang heb plaatsgenomen, blijven er mensen binnendruppelen.

De dienst begint met een psalm. De tekst staat echter niet op de liturgie. De dame naast me attendeert me erop dat de psalmenboeken bij de ingang liggen. Ik voel me ontmaskert wanneer ik er snel eentje ga halen terwijl de hele kerk me volgt. Lees het hele artikel »

Eindelijk is het moment daar! Ik ben op tijd aangekleed, de voorspelde onweersbui blijft uit, het zonnetje straalt. Niets weerhoudt mij om een van de meest veraf gelegen kerken te bezoeken. Met frisse tegenzin begin ik aan de fietstocht naar het verre Slotervaart. Drie kwartier later heb ik driekwart van de stad doorkruist en sta ik voor het kerkgebouw De Kandelaar, waar het Leger des Heils gehuisvest is in een wat verpauperde wijk.

In de hal staat een kordon aan heilsoldaten die een haag naar de kerkzaal vormt. Daar wenst een oudere man me een gezegende dienst toe. Rond de vijftig mensen kijken me verbaasd aan. Een man onder de veertig in de kerk! Lees het hele artikel »

Voor dag en dauw opstaan, door weer en wind fietsen. Alles heb ik over voor de fans. Maar mensenkinderen, wat is het toch weer ontzettend vroeg als om negen uur de wekker gaat op een druilerige ochtend. En alhoewel ik als een zondagse hazewind de badkameractiviteiten afwikkel, merk ik later op de fiets dat ik toch weer niet op tijd vertrokken ben om die kerkdienst van 10 uur in Amsterdam-West te halen. Ik buig af naar mijn reservekerk op de lijst die in de buurt gelokaliseerd is: de Oosterparkkerk, nabij het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis. Weliswaar staat er dit keer geen net geklede oude man me op te wachten, toch krijg ik hetzelfde gevoel als bij de Kerk van Zunderdorp. Tien minuten voor tijd zitten al zo’n acht mensen verspreid over de zaal, nagenoeg onberoerd naar het orgelspel te luisteren in een kale kerk die wordt opgeluisterd door beige gordijnen, een kunstzinnig houten kruis en een doopfontein. Want ook hier hebben we te maken met een vrijgemaakt gereformeerde kerk. Lees het hele artikel »

Vooroordelen, wie heeft er geen last van? Op basis van mijn bezoek aan de Maranathabeweging in Bos en Lommer, verwachtte ik een groot feest tegemoet te treden in de Koningskerk, alwaar de Evangelische Broedergemeente zich huisvest. Een Surinaamse kerkbeweging in Watergraafsmeer. Maar mijn felgele overhemd steekt toch wel erg vrolijk af bij de keurig geklede mensen in de zaal waar de kleur bruin de overhand heeft. De kerk is van buiten oerlelijk, maar van binnen.. wauw! Even hoog als breed als diep, is de ruimte geheel wit geverfd met in de zijmuren prachtige glas-in-lood patronen. Aan de linkerkant meen ik Joris te herkennen die de draak vermoordt. Aan de rechterkant zie ik een engel die hoog boven een demoon over het leven waakt.

Naast mijn fleurige verschijning, val ik als enige blanke in het publiek erg op, maar niemand lijkt daar raar van op te kijken. Ik zoek na binnenkomst mijn eigen weg terwijl overal de mensen rustig door blijven praten. Lees het hele artikel »