Komt een leek in de kerk

De nieuwe liefde is het nieuwe paradepaardje van Huub Oosterhuis. Zijn kerkgemeenschap, de studentenekklesia, is daarom meeverhuisd naar het gebouw in Oud-West. Ik als onwetende leek verwacht met zo’n naam dat ik tussen allemaal studenten terechtkom. Uit schrik slaak ik een klein kreetje wanneer ik allemaal grijze haren in de zaal zie zitten. Aha, de eeuwige student is hier gehuisvest! “Is dit de kerkzaal?”, vraag ik vol opperste verbazing aan de vriendelijke zaalwachter, “Ja zeker; er is nog een plekje vrij op de voorste rij”. Een dame begeleidt me naar de stoel, al moeizaam manoeuvrerend in de volgepakte pijpenla. De ruimte heeft meer weg van een collegezaal dan van een kerk. Daar helpt het tegen de muur gebeamde glas-in-lood plaatje niks aan. De dirigent beëindigt net de oefensessie met koor en publiek. De kaars wordt ontstoken en de dienst kan beginnen. Lees het hele artikel »

Op een druilerige ochtend aan de linkerkant het thuishonk van de Hell’s angels passeren en aan de rechterkant de Bijlmerbajes, op een verder verlaten bedrijventerrein. Daar zullen heel wat zieltjes te redden zijn. Vorige week benoemde ik de Mormoonse kerk als zijnde de lelijkste. Dat oordeel zijn ze snel kwijt want bij deze geef ik het stokje door aan het kerkgebouw van Victory Outreach. Alhoewel, kerkgebouw, zeg maar gerust aftands bedrijfspand. Zo een waarvan het niet anders kan dan dat de architect geld van een louche aannemer heeft gekregen met de boodschap ‘maak een zo depressief mogelijk kantoor waardoor bij voorbaat vaststaat dat bedrijven binnen een jaar failliet zullen gaan. Opdat we puur voor de winst ergens anders weer een gruwelijk lelijk pand kunnen laten herrijzen’

Daarentegen heeft de internationale Pentecostbeweging behoorlijk wat van de ruimte weten te maken zo blijkt bij binnenkomst. Een langwerpige zaal is in een typische conferentiestijl ingericht met veel zwarte doeken, lange rijen stoelen, vlaggen van over de hele wereld en in pak rondlopende mannen die je welkom heten. Lees het hele artikel »

U mag het best weten. Ik zag enorm op tegen het bezoek naar deze kerk. Vervuld van spanning zat ik op de fiets, hopend op een regenbui die me ergens anders naartoe zou sturen. Maar het bleef droog en om kwart voor twaalf stond ik met knikkende knietjes voor zo ongeveer het lelijkste kerkgebouw van heel Amsterdam. Het idee dat drie vrienden wisten dat ik hier een dienst zou gaan bezoeken, en plechtig hadden beloofd me te komen redden als ik om twee uur nog niks van me had laten horen, gaf me net dat steuntje in de rug om de eerste stap over de drempel te zetten.

‘Waarom al die angst voor een kerkbezoek?’, hoor ik u zich afvragen. Is dat niet wat overdreven? En dan zeg ik: Mormonen. Nog niet geschrokken? Moet u dit horen: De kerk van Jezus Christus van de Heiligen der laatste dagen. Nou en, het kiezen van een pakkende naam, is niet het sterkste punt van een kerk?
Sta me toe de bij mij gewekte huiver nader toe te lichten: Lees het hele artikel »

Door op internet aanwezig te zijn, wordt een kerk niet opeens een hip instituut. Maar het helpt wel de aandacht te trekken op een manier waarop mensen je anders nooit hadden gevonden. Zo zag ik afgelopen week een tweet voorbijkomen waarin werd vermeld dat tijdens de dienst van Oude Lutherse kerk, jongeren ingewijd zouden worden voor hun werkzaamheden in het missiehuis Amsterdam.

Dat betekent dat ze als vrijwilligers tien maanden lang hulp bieden aan de zwakkeren in de plaatselijke samenleving. Dat wil ik wel eens meemaken en dus wijzig ik mijn plannen voor heden zondag. Inmiddels ben ik me aan het grillige weer gaan laven. Blij verrast ben ik halverwege de fietstocht wanneer het me opvalt dat er uit de donkere wolken geen regen valt. Op het Spui kan ik zo ongeveer rechtstreeks de kerk in fietsen via de deur aan de achterkant waar niemand me opwacht. Toch hebben de reeds aanwezige mensen een liturgie in hun hand. Lees het hele artikel »