Komt een leek in de kerk

Regelmatig is het me overkomen. Dat vreemde voorgevoel dat ik voor een dichte deur zou komen te staan. Bij gebrek aan bezoekers, of vanwege een zieke dominee, of door het ontbreken van de oppasjuf. En nu is het dan eindelijk zover. Tien voor half elf sta ik voor een potdichte kerk. Nergens een briefje dat de dienst afgelast of verplaatst is. Enkel een vlag om reclame te maken voor een expositie. Nergens een spoortje van de beoogde Duif gemeenschap. Zou het moment dan toch zijn aangebroken? Het einde der tijden, waarbij alle christenen zijn opgestraald? En ik dacht al bijna te zijn doorgedrongen tot de gelukkigen. Wat te doen? Met Google maps precisie probeer ik de dichtstbijzijnde nog niet bezochte kerk op te sporen. Terwijl ik in gedachten al in Amsterdam-West ben, zie ik vanuit mijn ooghoek ineens de Amstelkerk. De houten kerk associeerde ik altijd enkel met het aldaar gevestigde pannenkoekenrestaurant, maar ook via een andere deur zie ik iemand naar binnen glippen. Toch maar even kijken dan. En ja hoor! Hier zitten mensen keurig op stoeltjes te wachten. Lees het hele artikel »

Wat me inmiddels duidelijk is geworden is dat het woord ‘gereformeerd’ nog niks zegt over het soort kerk. Er is welhaast een groter verschil tussen de Gereformeerde Bond en de Nederlands Gereformeerde kerk dan tussen de Rooms-Katholieke kerk en de Hervormde kerk. Zoveel is mij duidelijk geworden na het bezoek van deze zondag.

De nasleep van de eerste nachtvorst van het jaar dringt zelfs onder mijn handschoenen door terwijl ik ploeter om op tijd bij de RAI te komen, alwaar op loopafstand de Maarten Lutherkerk ruimte biedt aan ten minste drie kerkverenigingen. Doelwit was de NGK, maar ik raak in verwarring wanneer er aan de zijkant enkele Filippijnen met liturgieën mij staan op te wachten. Lees het hele artikel »

Voor de dienst in de Keizersgrachtkerk waarin ik liturg was, stond een vrouwelijke gastpastoor op de agenda. Bij haar thuis kwamen we voor het eerst samen in voorbereiding naar de dienst zelf. In een typisch Amsterdams pand, liep ik de nauwe trappen op. Bovenaan stond een enorme vrouw. Groter dan ikzelf en door het hoogteverschil en het valse licht, leek ze haast een reus. Vol ontzag beklom ik de laatste treden en begon onbewust in gedachten het nummer Wat zijn de vrouwen groot van Jeroen van Merwijk te zingen.

Eenmaal boven zag ik in beter licht een vriendelijke jonge blonde dame gehuld in een zomerse jurk. Petra Kerssies, 37 jaar, een brok levendigheid. Lees het hele artikel »

De kracht van succes begint met een pakkende naam. Nu is het overdreven om jouw beweging de Sex Pistols church te noemen, maar een titel die blijft hangen is toch zeker van groot belang. En dan kom je een club tegen die zichzelf als volgt noemt: Nederlandse Unitaristische Universalistische Genootschap. Na acht keer proberen kon ik eindelijk correct aan iemand vertellen welke kerk ik van plan was te gaan bezoeken; nog altijd niet volledig beseffend waar de naam voor staat. Voorlopig houd ik het maar bij de afkorting NUUF, naar de Engelse naam Netherlands Unitarian Universalist Fellowship. Kom buuf we gaan naar de NUUF, zou een uitspraak kunnen zijn die blijft hangen bij de mensen. Lees het hele artikel »

Hoe moet je zoiets uitleggen vraag ik me altijd af, wanneer mensen aan je vragen hoe jouw kerk is ontstaan. ‘Ja, de koning wilde een meisje van een andere kerk en toen heeft hij zelf maar een kerk voor haar gesticht.’ Onder het mom ‘In ieder stadje een ander schatje’, gebruikt the Church of England waarschijnlijk dit adagium om ook in Nederland haar vestigingen te runnen. Zo ook Christchurch, een klein lief kerkje in de oude binnenstad, op een steenworp afstand van het Waterlooplein, dat al 300 jaar door de Anglicaanse kerk in gebruik is. De voorkant blijkt enkel een gevel te zijn waar je onderdoor loopt. Pas daarachter staat de echte kerk die je via de achterkant betreedt. Het vele houtwerk geeft de kerk de ouderwetse Engelse pub-uitstraling. Ik neem plaats in een van de houten bankjes waartoe je eerst een deurtje moet openen alvorens je kunt zetelen op de rode kussens. Enige moeite vergt het wel om je balans te vinden op deze schuin aflopende kussens. Vlak voor aanvang komt een compleet gezin naast me zitten. De kinderen bewapend met een etui vol viltstiften. Lees het hele artikel »

In een week tijd door twee verschillende mensen aangeraden worden de christengemeenschap te bezoeken, zonder daarvoor ooit van de kerk te hebben gehoord; dat kan niet anders dan Goddelijke interventie zijn. De kerk is begin vorige eeuw gesticht met de visie van Rudolph Steiner – de uitvinder van de antroposofie – in het achterhoofd. Op hun website staat vermeld dat er iedere dag een dienst is in Buitenveldert. Routineus als ik ben, sta ik zondagochtend 5 voor 10 voor de ingang van de Andrieskerk. Onder het mom ‘Creatief met beton’ straalt het gebouw een alleraardigst jaren ’60-gevoel uit. Op de voordeur staat groot de lijfspreuk in hout gekerfd: Beweging tot religieuze vernieuwing. Nou moe, als dat niet het doel van mijn missie is! Zouden zij het dan al gevonden hebben?

Binnen praten oudere mensen zacht met elkaar in de gang en de koffieruimte zonder acht op mij te slaan. Dan maar direct door naar de kerkzaal. Op de deur hangt de mededeling dat tien minuten voor aanvang van de dienst geen geluid gemaakt mag worden om het meditatieve karakter in stand te houden. Lees het hele artikel »