Komt een leek in de kerk

Vlak voordat ik de Jacob van Lennepkade in Oud-West inrijd, stopt een aso-bak met piepende banden voor mijn neus. Een originele Amsterdamse aso, zoals je ze alleen nog tegenkomt op de F-side tribunes tijdens studio sport, schreeuwt naar me dat hij naar een telefooncel moet want zijn mobiel doet het niet en hij heeft verschrikkelijke haast. Eigenlijk, het gaat nog sneller als ik die van mij even geef. Bijna-christen of niet, na 10 jaar in de hoofdstad te hebben gewoond ken ik alle trucjes van de junk die aan zijn shot moet komen wel, en kies ervoor om de barmhartige samaritaan in mij op een ander moment naar voren te laten komen. Na voor mongool te zijn uitgemaakt, vervolg ik mijn weg naar de Heilige Vincentiuskerk.

Door een kennis werd ik getipt deze Katholieke kerk te bezoeken omdat er veel aandacht gespendeerd wordt aan de muziek, en het tevens een ander beeld zou geven aan de katholieke diensten aangezien het een echte buurtkerk betreft. Via internet leerde ik al dat hier vroeger een prachtig mooie en vooral grote kerk heeft gestaan. Deze werd echter in 1989 afgebroken om plaats te maken voor een woonflat. Een hele lelijke woonflat kan ik je wel vermelden. De kerk is te herkennen aan het kruis aan de muur maar tot mijn verbazing is de deur gesloten. Zou het inmiddels gesloten zijn? Als ik dichterbij kom hoor ik zacht wat stemmen vanachter de deur komen. Dus toch. Als ik de deur opentrek staan daar twee oudere mannen met elkaar te praten. Ze zijn zuinigjes beleefd en een van hen geeft mij een liedboek met ingesloten liturgie.

Een sierlijk vormgegeven papieren wand met glas-in-lood motieven geeft de kleine ruimte een warme uitstraling. De houten Maria met kindeke Jezus in de hoek bewaakt het licht. Het koor – bestaande uit ongeveer tien personen – neemt de liederen door. Op een groot standaard staat een dik boek opengeslagen op ‘de negende zondag door het jaar’.

Een bel aan de wand waar de dominee (een vrouw?! Ik dacht dat dat niet mocht bij de Katholieken.. ) vandaan komt wordt geklingeld om de dienst officieel in te luiden. Naast het koor zijn er rond de twintig personen aanwezig. Het koor wordt geleid door een jongeman die ervoor gestudeerd heeft. Met als gevolg dat er prachtig meerstemmig gezongen wordt waardoor de liedjes naar een nog hoger niveau worden getild (denk aan de beroemde koren die je op televisie weleens kerstliederen ziet zingen). Het ontroert me regelmatig. Taize-liederen en een nummer geschreven door Willem Barnard komen voorbij.

De dienst volgt eenzelfde patroon als in de grote Nicolaaskerk. Dus: een stukje uit de Bijbel voorlezen, enkele gebeden, de preek, en de eucharistie, met steeds tussendoor een liedje. Wat er echter aan ontbreekt is dat er niet continu zo schuldbewust wordt geknield ter vergiffenis van de zonden. Dat is voor mij een hele opluchting. De dienst voelt nu niet zo belastend en ik hoef me geen slecht mens te voelen. Met de absentie van dit obstakel, is er ruimte om echt tot rust te komen. (En natuurlijk, de aangestoken wierook voor het zegenen van de hostie helpt ook een handje)

Ook het selecte gezelschap is er mede voor verantwoordelijk dat de sfeer beter aanvoelt. Ik beschouw mezelf niet als zo’n nietig schaapje in een grote kudde. Het biedt meer ruimte voor contact. Die is er in het geval dat er in een kring het onze vader wordt gezongen (waarbij niet iedereen zich in de kring mengt), wanneer je elkaar vrede wenst en tijdens het koffiedrinken na de dienst. Een aangename toevoeging biedt de kerk door na de dienst een film te vertonen die je met elkaar kunt bekijken en eventueel bespreken.

Een geoefend katholiek ben ik nog niet. Zo sloeg ik mijn kruisje verkeerd om en brabbelen de de gemeenteleden een niet goed te verstane zin na het einde van de gebeden. Desalniettemin bood de dienst me kalmte en zou ik best nog eens terug willen komen.

---

Score
Gastvrijheid: 6. Voor een dichte deur staan voelt niet alsof je als buitenstaander welkom bent. Eenmaal binnen is de sfeer relaxed. Je wordt welkom geheten, niet meteen bestookt met vragen en achteraf is men aanspreekbaar.

Liedjes: 9. Even vroeg ik me af of het soms een protestantse kerk was geworden. Veel liedjes kwamen me bekend voor van protestantse diensten. Als leek kan ik nog steeds niet zoveel met zinnen als ‘U bent de burcht die ons beschermt’ maar de manier waarop ze gezongen worden – heel zuiver en goed getimed in canon – zorgt soms voor kippenvel.

Internet: 2. Een website is er niet. De kerk is onderdeel van een parochie die uit drie kerken rondom stadsdeel Oud-West zijn gestationeerd. Voor deze groep is er een gezamenlijke informatiepagina waar eigenlijk alleen het adres en de aanvang van dienst staan vermeld.

Preek: 6,5. Een simpele preek welke voor iedereen te begrijpen is. Ze wordt gehouden door een vrouw met kleinkinderen. Samen met hen bouwt ze wel eens zandkastelen. Dit is de aanleiding om te spreken over het bekende verhaal dat Jezus ooit vertelde: Je kunt beter je huis op een rots bouwen dan op zand.
Het raakte me niet buitengewoon, voornamelijk omdat het vooral gaat over het vinden van een solide basis in God. Daarentegen weet ze wel goed te brengen hoe je hier aan kunt werken. Bij het opschrijven van dit stukje merk ik echter dat ik het me niet meer zo goed voor de geest kan halen.

Tags: katholiek, koor, taize