Komt een leek in de kerk

U mag het best weten. Ik zag enorm op tegen het bezoek naar deze kerk. Vervuld van spanning zat ik op de fiets, hopend op een regenbui die me ergens anders naartoe zou sturen. Maar het bleef droog en om kwart voor twaalf stond ik met knikkende knietjes voor zo ongeveer het lelijkste kerkgebouw van heel Amsterdam. Het idee dat drie vrienden wisten dat ik hier een dienst zou gaan bezoeken, en plechtig hadden beloofd me te komen redden als ik om twee uur nog niks van me had laten horen, gaf me net dat steuntje in de rug om de eerste stap over de drempel te zetten.

‘Waarom al die angst voor een kerkbezoek?’, hoor ik u zich afvragen. Is dat niet wat overdreven? En dan zeg ik: Mormonen. Nog niet geschrokken? Moet u dit horen: De kerk van Jezus Christus van de Heiligen der laatste dagen. Nou en, het kiezen van een pakkende naam, is niet het sterkste punt van een kerk?
Sta me toe de bij mij gewekte huiver nader toe te lichten:

Alhoewel al een eeuw veelwijverij niet meer is toegestaan binnen de kerkgemeenschap, staan de Mormonen nog altijd bekend als een sektarische beweging. Wat niet gek is met hun eigen stad (en universiteiten) in Amerika, hun vreemde opvattingen, en niet te vergeten; de fundamentalistische afscheidingsbeweging ‘De ware kerk van Jezus Christus van de Heiligen der laatste dagen’. Waar polygamie nog hoogtij viert en de leider volop in het nieuws is na het bevruchten van 12-jarige meisjes. Dat hij in de gevangenis zit weerhoudt hem er overigens niet van wekelijks de boodschap aan zijn volk per telefoon over te brengen.

‘In hemelsnaam, waarom ga je er naartoe? Doe het niet! Dat zou ik willen zeggen.’ Met dit in het achterhoofd stap ik de drempel over. Vele breed glimlachende mensen staan me in de hal op te wachten en schudden me hartelijk de hand. Ze zijn erg benieuwd wat ik kom doen, maar proberen me nog niet te bekeren. Ik blijk de enige die nu nog eens komt aanzetten. De anderen hebben al sinds tien uur Bijbelklas gehad en wachten nu op de dienst.

Om tien voor twaalf opent de kapel haar deuren. Een kale witte ruimte die qua omvang veel weg heeft van een kleine gymzaal uit de jaren ’60. Een paar troosteloze plantjes staan in de vensterbanken. Voor het altaar staat een houten wand die stapsgewijs oploopt. Links van me komt zuster De Groot zitten, rechts van me een vrouw met drie kinderen. Bij binnenkomst had ik een lofzangboek van de stapel gepakt en keurig in het daarvoor bestemde vak in het bankje voor me geschoven voor later gebruik. Maar zonder blikken of blozen pakt de vrouw voor me dat boek en geeft het aan haar dochter. What the bleep! Onvermurwbaar blijft ze vooruitkijken. Even verderop staat in een vak de Engelse versie van het boek die ik maar pak.

Er wordt begonnen met het zingen van een lied. Vele mensen blijken gebruik te maken van het Engelse boek waardoor er een kakofonie ontstaat tijdens het zingen. Bovendien is de melodie zo verschrikkelijk hemeltergend saai, dat een plaat van The Osmonds op 33 toeren in plaats van 45 meer plezier zou bieden. Het lied kondigt het Avondmaal aan waarmee begonnen wordt. Luxe is dat à la de collecte, enkele mensen dit komen brengen! Van een schaaltje kun je brood pakken en doorgeven. Op een ander schaaltje staan mini-bekertjes water. Een van de kinderen probeert me na tien minuten voor de vijfde keer te passeren. Dat wordt een van de moeders te gortig en spreekt hem streng toe. Evenwel blijft het kind de gehele dienst aanwezig. Het gezin is immers de hoeksteen van deze gemeenschap en dus is er geen kindernevendienst. Gevolg: de zaal lijkt een peuterspeelzaal waar het ene moment een kleuter tussen je benen doorkruipt en het volgende moment een peuter keihard achter je oor krijst. Continu ben ik op de hoede voor een voorbijvliegende Ikea-ballenbakbal, maar dat zal wel de paranoia zijn van de verslavende koffie.

En probeer onder deze omstandigheden maar eens een dienst te volgen als neutrale journalist. Als het tweede lied wederom van een ontiegelijke saaiheid getuigt, voel ik de onweerstaanbare drang opkomen net zo hard te gaan gillen als de peuters. Het lied gaat over de oprichter van de kerk: Joseph Smith. Volgens de tekst kreeg hij een visioen waarin een engel namens God aan hem verscheen met de opdracht het ware christendom weer terug op Aarde te brengen. Geen lichtzinnige taak voor een puber van 15 dunkt mij.

De kerk is verheugd met de vier nieuwe gemeenteleden, allen afkomstig uit de Verenigde Staten. Stuk voor stuk stellen zij zich voor. Ze zijn blij met het pad dat God hen in heeft laten slaan en hopen een mooie tijd tegemoet te gaan.

En dan, na – waarom ook niet – nog een oersaai lied, volgt de preek. Een blije jongeman stapt de kansel op met de Bijbel en het boek van de Mormonen in zijn hand. Het is 11 september, tien jaar later. Het moment waarop onmiskenbaar het einde der tijden ingeluid werd. Dat treft, want ‘wij heten de heiligen van de laatste dagen’. Hij waarschuwt echter dat dit slechts het begin was en het nog veel erger zal worden. Ondertussen moeten we gewoon blijven genieten van het leven.

Daarbij moeten we vijf punten in acht nemen. Zo is het handig te weten wie Jezus Christus was en is, dienen we te allen tijde de Heilige geest te ervaren, is het van groot belang dat we de tempel bewaken en moet er bekeerd worden. Maar bovenal dienen we van het leven te genieten. Alle punten worden nader toegelicht. De voorganger is goed bij de tijd. Zo haalt hij het lied van Ali B en Marco Borsato aan waarin de vraag wordt gesteld wat je zou doen als er geen morgen meer zou zijn? Juist, genieten! De ‘president’ – de grote leider van de Mormonen – wordt gedurende de preek regelmatig aangehaald. Zo zegt hij dat we nooit en te nimmer porno mogen kijken. Echt nooit! Amsterdam was wat dat betreft de bakermat, maar inmiddels is de hele wereld ermee vervuild.

Na 75 minuten is het feest voorbij. En ik denk maar een ding: wegwezen! Of zoals Joling en Gordon altijd zeiden aan het einde van hun programma ‘het was mooi om mee te maken: maar nu wil ik naar huis. Met GIERENDE BANDEN’.

Score:

Gastvrijheid: 9. De kerk in Betondorp is zo troosteloos lelijk dat je je in het einde der tijden waant, maar eenmaal binnen zijn de mensen uitermate vriendelijk. Ze staan voor je open en geven je de ruimte. De mensen noemen elkaar broeder en zuster en lachen net zoals op de foto’s op de website. Ook de zendelingen die je wel eens op straat tegenkomt hebben een charmante uitstraling. Ze zijn nooit zo opdringerig als de Jehovah’s getuigen. Waarschijnlijk verklaart dat de groei die ze wereldwijd nog altijd meemaken. In Nederland alleen al zitten ze in talloze plaatsen. Bij de dienst in Amsterdam waren rond de honderd mensen aanwezig.

Liederen: 2. Had ik al genoemd dat de liederen saai zijn? Zo saai heb ik het nog nooit meegemaakt. En dan worden ze enkel begeleid door een elektronisch orgel met een wanstaltige klank en niet te vergeten non-stop schreeuwende kinderen.

Internet: 8. Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk. Lachende gezinnen, overal waar je kijkt. Oh oh oh, wat is het mooi om een gezin te hebben. Los van de vreselijke foto’s biedt de site een helder overzicht van hun doelstellingen. Je kunt gratis het boek der Mormonen bestellen, de kerken zijn terug te vinden. Maar het kostte me wel een kwartier om te achterhalen wat het verschil is tussen hun tempel en hun diensten en waar wat plaatsvindt.

Preek: 5. Laten we het zo zeggen: voor de Mormonen zal het een feest der herkenning zijn geweest. De president is hun paus en dus heel wijs. Veel van zijn wijsheden worden aangehaald om de beschreven punten kracht toe te dichten. Tevens worden we opgeroepen hem aan te horen wanneer hij in de Nederlandse tempel preekt. Sowieso moeten we zo vaak als we kunnen naar de tempel gaan. De voorganger is zielsgelukkig. Hij kan zich alleen voorstellen nog gelukkiger te zijn wanneer hij getrouwd zou zijn. Lol maken dat moeten we. Een van de momenten waarop de voorganger gelukkig werd was toen hij de geest kreeg om in de trein een groepje vrouwen te bekeren. Hij sprak ze aan en nodigde ze uit om naar zijn kerk te komen. Ze bleken tot nu toe nog niet te zijn gekomen, maar de hoop is nog altijd aanwezig dat het eens zal gebeuren. Tot die tijd: genieten maar!

Tags: avondmaal, einde der tijden, mormonen, sekte