Komt een leek in de kerk

Hoe moet je zoiets uitleggen vraag ik me altijd af, wanneer mensen aan je vragen hoe jouw kerk is ontstaan. ‘Ja, de koning wilde een meisje van een andere kerk en toen heeft hij zelf maar een kerk voor haar gesticht.’ Onder het mom ‘In ieder stadje een ander schatje’, gebruikt the Church of England waarschijnlijk dit adagium om ook in Nederland haar vestigingen te runnen. Zo ook Christchurch, een klein lief kerkje in de oude binnenstad, op een steenworp afstand van het Waterlooplein, dat al 300 jaar door de Anglicaanse kerk in gebruik is. De voorkant blijkt enkel een gevel te zijn waar je onderdoor loopt. Pas daarachter staat de echte kerk die je via de achterkant betreedt. Het vele houtwerk geeft de kerk de ouderwetse Engelse pub-uitstraling. Ik neem plaats in een van de houten bankjes waartoe je eerst een deurtje moet openen alvorens je kunt zetelen op de rode kussens. Enige moeite vergt het wel om je balans te vinden op deze schuin aflopende kussens. Vlak voor aanvang komt een compleet gezin naast me zitten. De kinderen bewapend met een etui vol viltstiften.

Groot op de liturgie staat vermeld dat het giftenzondag is. En dat zullen we merken. We krijgen te horen dat de kerk ongeveer 250.000 euro per jaar nodig heeft en geen subsidie van de moederkerk ontvangt. We hebben de mogelijkheid een maandelijks bedrag over te maken, of nu geld in de schoenendoos te deponeren. Maar eerst zingen we een openingslied. Onderwijl kleuren de kinderen driftig op de liturgieën van hun ouders. Om tot een meesterwerk te komen is het daarbij noodzakelijk het blaadje op de smalle richel te leggen – die net niet op kinderhoogte gemaakt is – in een hand de knuffel vast te houden, en na ieder aangebrachte streep van viltstift te veranderen. Al met al een proces dat er voor zorgt dat gemiddeld eens per minuut de knuffel, het papiertje of een dop op de grond valt die weer opgeraapt moeten worden.

De liederen doen evangelisch aan. Een zanger, een gitaar, een drumkast en een beamer waarop de teksten geprojecteerd worden. Her en der gaat er een hand omhoog, en de rij achter me begint spontaan mee te klappen, maar dat wordt gestaakt als blijkt dat de rest niet volgt. Na de gebeden, mogen de kinderen naar de nevendienst. Het meisje naast me sluit aan bij de stoet, maar het jongetje besluit dat zijn meesterwerk niet tot een goed einde zal worden gebracht als hij meegaat. Gevolg: slechts eens per twee minuten hoeft er nog maar gebukt te worden.

Zoals het hoort krijgen we tijdens de Bijbelvertelling een verhaal uit het Oude en een uit het Nieuwe testament. Uiteraard gaan ze over het delen van je tienden. De voorganger begint vervolgens de preek met een anekdote over een man die ieder jaar rijker wordt en op een gegeven moment klaagt dat hij zoveel geld aan de kerk moet afstaan. De strekking van het verhaal is dat God ervoor zorgt dat je genoeg hebt. Te veel piekeren is niet nodig.

Tijdens de collecte na afloop worden er drie liederen gespeeld om de tijd te overbruggen. De zaalwachter opent de deurtjes van de kerkbanken ten teken dat je mag doneren in de grote bak voor het altaar. Engelse hoffelijkheid. Precies op het moment dat de laatste noten van het derde nummer zijn gezongen, zijn alle deurtjes weer keurig gesloten en zit iedereen op zijn of haar plek. We worden uitgenodigd elkaar vrede te wensen. En dan – na nog wat gebeden – volgt het Avondmaal. Opnieuw volgt het ritueel van de deurtjes die open worden gedaan zodra je mag delen in het brood en de wijn. Althans, je hebt de keuze om te knielen voor het altaar en het avondmaal in ontvangst te nemen, of om aan de zijkant te gaan staan alwaar voor je gebeden wordt door twee begeleiders. Drie mensen maken er gebruik van. Je ziet ze eerst het probleem voorleggen, waarna de twee begeleiders hun hand op de schouders van de ander leggen en beginnen te bidden.

Nadat ook nu iedereen weer op zijn of haar plaats zit, is het tijd voor het stille gebed. In al zijn wijsheid vindt het jongetje dit hét uitgelezen moment om pontificaal in het midden van zijn tekening een énorme boom te tekenen. Het gekras van de viltstift zou menig juffrouw uit het schoolkrijttijdperk jaloers maken. Net als het lukt om aan mijn gebed te beginnen, wordt het slotlied ingezet. Een vlot Iers klinkend deuntje, in combinatie met het hout in de kerk doet me direct verlangen naar een heerlijke Guinness. Maar dat komt vast omdat ik niet aan het gebed ben toegekomen. En zo verlaat ik dorstig de Anglicaanse kerk die naar mijn mening het best te omschrijven valt als een mengelmoes van katholiek, protestants en evangelisch met een vleugje Engelse gemoedelijkheid.

---

Score
Gastvrijheid: 8. Vriendelijk word ik welkom geheten. De kerk is voor driekwart gevuld met in totaal 90 mensen. Ongeveer een derde heeft een donkere huidskleur. Verrassend vaak hoor ik mensen vloeiend Nederlands spreken. Zowel in de liturgie als aan het einde van de dienst nodigt de kerk mij van harte uit koffie te drinken. Inclusief routebeschrijving naar de koffiezaal. Daarnaast is de sfeer tijdens de dienst erg gemoedelijk, je voelt je bijna direct thuis ondanks de Engelse voertaal. Die sfeer zal ertoe bijdragen dat ook de Nederlandse medemens hier blijft terugkomen..

Liederen: 6. De liederen worden goed gezongen. Ze sluiten echter niet specifiek op de thematiek van de dienst aan. In de kerk staat een orgel dat ongebruikt blijft. Er wordt aangekondigd dat men bezig is een koor te formeren. Met name mannen worden aangespoord daaraan deel te nemen.

Internet: 6. De site bevat de benodigde informatie en niet meer. Het is niet in een oogopslag te zien waar de kerk zich bevindt. Maar na een minuutje zoeken is dit toch terug te vinden. Links naar Twitter en Facebook staan groot op de site. Op Twitter gebeurt echter weinig. Op Facebook zijn wel mooie impressies te zien van de uitjes van de kerk.

Preek: 8. De dominee brengt de boodschap met veel humor. Ondanks dat hij af en toe wat te veel doorzaagt op het belang van geld voor de kerk, weet hij mooi over te brengen dat geld niet de voornaamste drijfveer is in het leven.

Tags: anglicaans, avondmaal, kinderen