Komt een leek in de kerk

Het begint me goed te bevallen zo vroeg opstaan op de zondag. Je krijgt er een boost van waardoor je de rest van de dag nuttiger spendeert, heb ik het gevoel. Natuurlijk had ik ook voor het museum kunnen kiezen om de dag te beginnen, of hardlopen, maar dat voelt meer als iets voor erna. Door de diepe sneeuw ploeterend, fiets ik naar Amsterdam Oost.

Aan het Oosterpark, staat een toren. Geen kerk, alleen een toren. Een hele mooie toren, dat wel. En als je door de schuifdeuren gaat, kom je in een grote, modern vormgegeven ruimte. Met ontzettend lelijke, zichzelf herhalende glas-in-lood ramen achterin. De rijk versierde kerstboom maakt veel goed. Geen ouderwetse kerkbanken hier, maar losse, met stof beklede stoelen.

Op een mooie vleugel wordt gespeeld. De dienst begint met een gedeelte voor de kinderen. Ze mogen vooraan op kleine stoeltjes zitten en worden door hun moeders er naartoe geleid. Vaders zijn in geen velden of wegen te bekennen. Van achteren komt een verklede moeder al turend door een verrekijker naar voren gelopen. De voorganger vraagt aan de kinderen wie dat zou kunnen zijn. En ze weten een stuk meer dan ik; in koor roepen ze: “Micha!”. Er ontstaat een rollenspel tussen voorganger, Micha en de kinderen waarbij Micha overduidelijk alles vanaf een briefje voorleest, maar dat deert de kinderen niet. Micha blijkt een ziener, vandaar de verrekijker. De kinderen mogen er doorheen kijken en wanneer hun gevraagd wordt of ze de sterren ermee kunnen zien, zeggen ze allemaal ja. Wow. Even later is het lokale Sesamstraat klaar en worden de kinderen meegenomen naar een aparte ruimte. Het was leuk om even mee te maken hoe kinderen bezig zijn met en worden geïnformeerd over levensbeschouwelijke zaken.

De liedjes die uit het gezangboek gekozen zijn, lijken voornamelijk geselecteerd op taalgebruik. Met als voorwaarde er tenminste een woord in voor moet komen die al 20 jaar geleden uit de van Dale is geschrapt omdat het in onbruik is geraakt.

De dienst biedt verschillende onderdelen. Er wordt een stukje uit de Bijbel voorgelezen, er volgt een liedje, en dan wat nieuws: het Kyriegebed. Een voorganger benoemt in totaal drie misstanden in de wereld, waarvoor de aandacht gevraagd wordt, waarop het publiek reageert met de speciaal gezongen zin: ky-hy-hy-rie-lei—–zooooooooon. Goh, zouden veel radioprogramma’s hier hun idee vandaan hebben gehaald? Sommige shows laten namelijk aan het einde een cabaretier of columnist even de week doornemen. Nu wordt er aandacht gevraagd voor de postbode en voor de oudere medemens die geen internet heeft en niet bij verschillende diensten terecht kan. Ik vind het mooi dat ergens bij stilgestaan, maar mis toch een beetje wat ik eraan kan doen om te helpen het op te lossen.

De preek is erg formeel. Met keurig en langzaam uitgesproken zinnen. Het raakt me op het moment zelf, maar ik merk dat een paar uur na de dienst ik het meeste alweer vergeten ben. Na afloop volgt het gebed. De gsm van de organist gaat af, en hoe kan het ook anders? Het is een orgelringtone.

---

Score
Gastvrijheid: 6. Het is best gezellig, de mensen zijn wat formeel. In verhouding veel kinderen.

Liedjes: 4. Misschien ligt het aan de keuze van de dag, maar ik heb vaak geen idee waar de liedjes over gaan.

Internet: 7. Een overzichtelijke site. Alle nodige informatie staat vermeld. Niks meer

Preek: 6,5. Degelijk. Je wordt op de vingers getikt wat betreft ons/jouw gedrag in de maatschappij. Dat mag ik graag, opgeschud worden.

Tags: kinderen, kyriegebed, muiderkerk, protestants