Komt een leek in de kerk

Laatst nam ik een al jaren van de kerk gevrijwaarde vriend mee naar een kerkdienst. Tijdens het Avondmaal maakte hij de opmerking dat het veel efficiënter zou zijn wanneer alles van te voren geprepareerd zou zijn. Een klein pakketje met een stukje brood en een pipetje gevuld met wijn dat onder de stoel klaar ligt om te consumeren wanneer de dominee de zegen erover uitspreekt. De betekenis van het ritueel ging duidelijk langs hem heen.

Toch raakte hij een gevoelige snaar. Want de kritiek onder alle jongeren die ik het afgelopen jaar meenam naar een dienst met Avondmaalviering was eenduidig: “Op zich spreekt het me best aan, maar dat eten van dat brood duurt zo ontzettend lang! Ik ben dan alweer vergeten waar de preek over ging. Bovendien is de opgebouwde spanningsboog totaal verdwenen”. Dit zorgde ervoor dat ze niet snel terug wilden komen. Lees het hele artikel »

Hoe moet je zoiets uitleggen vraag ik me altijd af, wanneer mensen aan je vragen hoe jouw kerk is ontstaan. ‘Ja, de koning wilde een meisje van een andere kerk en toen heeft hij zelf maar een kerk voor haar gesticht.’ Onder het mom ‘In ieder stadje een ander schatje’, gebruikt the Church of England waarschijnlijk dit adagium om ook in Nederland haar vestigingen te runnen. Zo ook Christchurch, een klein lief kerkje in de oude binnenstad, op een steenworp afstand van het Waterlooplein, dat al 300 jaar door de Anglicaanse kerk in gebruik is. De voorkant blijkt enkel een gevel te zijn waar je onderdoor loopt. Pas daarachter staat de echte kerk die je via de achterkant betreedt. Het vele houtwerk geeft de kerk de ouderwetse Engelse pub-uitstraling. Ik neem plaats in een van de houten bankjes waartoe je eerst een deurtje moet openen alvorens je kunt zetelen op de rode kussens. Enige moeite vergt het wel om je balans te vinden op deze schuin aflopende kussens. Vlak voor aanvang komt een compleet gezin naast me zitten. De kinderen bewapend met een etui vol viltstiften. Lees het hele artikel »

In een week tijd door twee verschillende mensen aangeraden worden de christengemeenschap te bezoeken, zonder daarvoor ooit van de kerk te hebben gehoord; dat kan niet anders dan Goddelijke interventie zijn. De kerk is begin vorige eeuw gesticht met de visie van Rudolph Steiner – de uitvinder van de antroposofie – in het achterhoofd. Op hun website staat vermeld dat er iedere dag een dienst is in Buitenveldert. Routineus als ik ben, sta ik zondagochtend 5 voor 10 voor de ingang van de Andrieskerk. Onder het mom ‘Creatief met beton’ straalt het gebouw een alleraardigst jaren ’60-gevoel uit. Op de voordeur staat groot de lijfspreuk in hout gekerfd: Beweging tot religieuze vernieuwing. Nou moe, als dat niet het doel van mijn missie is! Zouden zij het dan al gevonden hebben?

Binnen praten oudere mensen zacht met elkaar in de gang en de koffieruimte zonder acht op mij te slaan. Dan maar direct door naar de kerkzaal. Op de deur hangt de mededeling dat tien minuten voor aanvang van de dienst geen geluid gemaakt mag worden om het meditatieve karakter in stand te houden. Lees het hele artikel »

De nieuwe liefde is het nieuwe paradepaardje van Huub Oosterhuis. Zijn kerkgemeenschap, de studentenekklesia, is daarom meeverhuisd naar het gebouw in Oud-West. Ik als onwetende leek verwacht met zo’n naam dat ik tussen allemaal studenten terechtkom. Uit schrik slaak ik een klein kreetje wanneer ik allemaal grijze haren in de zaal zie zitten. Aha, de eeuwige student is hier gehuisvest! “Is dit de kerkzaal?”, vraag ik vol opperste verbazing aan de vriendelijke zaalwachter, “Ja zeker; er is nog een plekje vrij op de voorste rij”. Een dame begeleidt me naar de stoel, al moeizaam manoeuvrerend in de volgepakte pijpenla. De ruimte heeft meer weg van een collegezaal dan van een kerk. Daar helpt het tegen de muur gebeamde glas-in-lood plaatje niks aan. De dirigent beëindigt net de oefensessie met koor en publiek. De kaars wordt ontstoken en de dienst kan beginnen. Lees het hele artikel »

U mag het best weten. Ik zag enorm op tegen het bezoek naar deze kerk. Vervuld van spanning zat ik op de fiets, hopend op een regenbui die me ergens anders naartoe zou sturen. Maar het bleef droog en om kwart voor twaalf stond ik met knikkende knietjes voor zo ongeveer het lelijkste kerkgebouw van heel Amsterdam. Het idee dat drie vrienden wisten dat ik hier een dienst zou gaan bezoeken, en plechtig hadden beloofd me te komen redden als ik om twee uur nog niks van me had laten horen, gaf me net dat steuntje in de rug om de eerste stap over de drempel te zetten.

‘Waarom al die angst voor een kerkbezoek?’, hoor ik u zich afvragen. Is dat niet wat overdreven? En dan zeg ik: Mormonen. Nog niet geschrokken? Moet u dit horen: De kerk van Jezus Christus van de Heiligen der laatste dagen. Nou en, het kiezen van een pakkende naam, is niet het sterkste punt van een kerk?
Sta me toe de bij mij gewekte huiver nader toe te lichten: Lees het hele artikel »

10 uur ‘s ochtends Amsterdam-Noord voor de ingang van de Koptische kerk: “Wat komt u hier doen?”. Een kleine brede man kijkt mij met grote ogen aan.
- “Ik wil graag een dienst bezoeken”. De ogen groeien tot het formaat theeschoteltjes. Ondertussen stappen Egyptische mensen naar binnen. “Dan moet u even naar de zijkant van de kerk lopen.”

Ik loop de kerk om en tref twee zwaargewichten voor een deur. Of ik de dienst mag bezoeken. Expres vermeld ik er niet bij dat ik van te voren hartelijk door de Vader (zo noemen ze de dominee hier) ben uitgenodigd nadat ik per e-mail vroeg hoe laat de dienst begon. Een van de twee vraagt of ik van het CDA ben. (twee representanten blijken ter steunbetuiging aanwezig te zijn) Pas nadat ik verteld heb dat ik ook wel eens een Russisch-orthodoxe dienst bezoek, krijg ik toestemming en samen lopen we terug naar de voorkant van de kerk. We passeren dezelfde man en ik word naar een plek achterin aan de zijkant van de kerk geleid. Vele ogen volgen me even, maar al gauw richten ze zich weer op de dienst die inmiddels al enige tijd bezig is. Lees het hele artikel »