Komt een leek in de kerk

Op een druilerige ochtend aan de linkerkant het thuishonk van de Hell’s angels passeren en aan de rechterkant de Bijlmerbajes, op een verder verlaten bedrijventerrein. Daar zullen heel wat zieltjes te redden zijn. Vorige week benoemde ik de Mormoonse kerk als zijnde de lelijkste. Dat oordeel zijn ze snel kwijt want bij deze geef ik het stokje door aan het kerkgebouw van Victory Outreach. Alhoewel, kerkgebouw, zeg maar gerust aftands bedrijfspand. Zo een waarvan het niet anders kan dan dat de architect geld van een louche aannemer heeft gekregen met de boodschap ‘maak een zo depressief mogelijk kantoor waardoor bij voorbaat vaststaat dat bedrijven binnen een jaar failliet zullen gaan. Opdat we puur voor de winst ergens anders weer een gruwelijk lelijk pand kunnen laten herrijzen’

Daarentegen heeft de internationale Pentecostbeweging behoorlijk wat van de ruimte weten te maken zo blijkt bij binnenkomst. Een langwerpige zaal is in een typische conferentiestijl ingericht met veel zwarte doeken, lange rijen stoelen, vlaggen van over de hele wereld en in pak rondlopende mannen die je welkom heten. Lees het hele artikel »

Jongeren van de evangelische C3-church houden van een momentje voor henzelf. En daarom organiseren ze eens in de twee maanden hun eigen dienst in Pakhuis de Zwijger, gelokaliseerd aan het IJ in Amsterdam. Dat het echt van henzelf is blijkt wel bij het binnenlopen van het gebouw. Er staat geen bord – of iets in die richting – om het evenement aan te kondigen. Nee, je moet echt weten dat het er is en waar in het gebouw. Als ik ze niet op internet had gevonden … Maar dat is het hem juist: de jeugd zoekt, en vindt, op internet.

De dienst begint om 18 uur en duurt volgens de planning tot 20 uur. Wanneer het publiek moet eten is mij een raadsel. Bovendien blijkt de groep al sinds 16 uur actief te zijn geweest met een open podium. In een hele donkere conferentiezaal is de band al aan het spelen wanneer ik twee over 6 binnen kom lopen. Bijna struikelend over de stoelpoten en mensenvoeten, vind ik een stoel. De band speelt strak en de zangeres kan redelijk goed zingen. Op de achtergrond worden repetitief verschillende rustgevende beelden van de natuur getoond. In de hoek zijn twee jongens met laptops druk in de weer om op tijd de regels die gezongen worden over de beelden heen te projecteren. Lees het hele artikel »

De tweede keer ziek al dit jaar. Helaas heb ik daardoor de Kerkennacht aan me voorbij moeten laten gaan. En ik zag er nog wel zo naar uit. In navolging van de Museumnacht is het uiteindelijk toch bedoeld om leken zoals ik naar de kerk te lokken. Wat dat betreft was de kennismaking met de programmering in Amsterdam niet bepaald positief. Deze probeerde ik via internet te achterhalen, en kwam terecht op een van de lelijkste sites die ik de afgelopen jaren heb aanschouwd. In eerste instantie dacht ik dan ook dat ik niet goed zat. Dat het de site was van het evenement dat in 1995 werd gehouden. Maar nee, er staat toch echt vermeld dat het editie 2011 betreft. Gelukkig boden ze het programmaboekje ook als PDF bestand aan, want op de site zelf leest het niet prettig. Ik ben benieuwd hoeveel mensen gebruik hebben gemaakt van de ruildienst: twee wijntjes na het afleggen van een biecht.

Maar goed, zondagochtend zie ik af van een tocht naar een fysieke kerk en zoek op internet naar online diensten. Helemaal bovenaan staat in de vorm van een advertentie C3 Amsterdam. C3 staat voor Christian City Church. Net als Amsterdam 50, is de kerk van origine niet Nederlands. De kerk is opgericht in Australië en heeft als doel om in 2020 maar liefst 1000 kerken wereldwijd te hebben opgezet. In ons land zijn ze al gevestigd in Enschede, Arnhem en Amstelveen. Lees het hele artikel »

De Amerikanen hadden begin deze eeuw al door dat Nederland wegzakte in ongeloof. Zo’n tien jaar geleden kreeg een kerkelijke beweging uit Colorado de geest en stuurde een team naar Amsterdam om de verloren kudde kennis te laten maken met Jezus. Ze begonnen zichzelf Amsterdam50 te noemen. 50 naar het Griekse woord Pentecost. He, die naam heb ik eerder gehoord. Maar de parallel met de kerk in de Bijlmer houdt niet op bij de naam. Als ik naar de kerkzaal toeloop, krijg ik even het gevoel dat ik een aftandse garagebox terecht zal komen. De kerk is namelijk gesitueerd in het souterrain van een pand aan de Herengracht. Na twintig meter door een kale duistere gang te hebben gelopen, kom ik terecht in een grote, witte ruimte, gevuld met banken, barkrukken, zitkussens en stoelen. Zo’n 70 jonge mensen zitten verspreid in groepjes met elkaar te praten. De voertaal is over het algemeen Engels. De meeste mensen zijn expats of buitenlandse studenten. Goedgeklede, hoogopgeleide jongelingen dus. Lees het hele artikel »

De Bijlmer. Daar moet ik natuurlijk zijn geweest, wil ik een beetje geproefd hebben van de verscheidenheid aan kerkdiensten in Amsterdam. En ik zal het maar bekennen; ik was huiverig ernaartoe te gaan. Met rappers die elkaar massaal doodschieten, en kelderboxen die voor verkeerde doeleinden gebruikt worden, schetste de media niet bepaald een lieflijk plaatje van Zuid-Oost als toeristisch oord.

Na grondige voorbereiding maakte ik zondag dan toch de grote overtocht. In de Bijlmer blijkt er een gebouw door het stadsdeel te zijn opgetrokken, om de verschillende kerkjes een plek te bieden die tot dan toe genoodzaakt waren hun heil te zoeken in parkeergarages. En dus loop ik het gebouw ‘De Kandelaar’ binnen alwaar om 15 uur drie kerkdiensten aan de gang zijn. Lees het hele artikel »

Attentie alle slinkende kerkgenootschappen: hier volgen wat tips om uit het slop te geraken. Doe als Maranatha ministry te Amsterdam-West. Zoals de meeste evangelische clubs weten zij zich te verkopen. Zowel qua muziek, boodschap als distributie.

Omdat ik vandaag precies zeven jaar verkering heb, volg ik de dienst (welke zowel om half 10 als kwart over 12 plaatsvindt) vanuit huis, want het geheel wordt live online gestreamd met wervelend camerawerk. Vanaf minuut een spat het plezier van je beeldscherm af. Een man met een Xzibit kapsel leidt de show in door ‘onze pappa’ te prijzen, waarna de band begint te spelen en de zaal direct verwordt tot een dampende massa, dankzij de opzwepende muziek. Zelfs in mijn eentje achter een klein beeldscherm kan ik me bijna niet bedwingen om mee te dansen op deze Surinaamse carnavalsmuziek, gespeeld door zeer bekwame muzikanten. Lees het hele artikel »