Komt een leek in de kerk

Dit weekend vertelde Jan Terlouw in NRC Handelsblad dat hij God ziet als een darwinistische noodzaak. Hoeveel atheïsme de jonge medemens zichzelf ook toedicht, de behoefte om iets bovennatuurlijks te ervaren blijft ongekend groot. Een vleugje van dat mystieke gevoel vinden velen in de kerk – de katholieke kerk met alle pracht en praal, dat snapt u. De mystieke grandeur spat er wat dat betreft vanaf wanneer je de Rooms-katholieke Krijtberg binnen komt lopen. Prachtig verlicht door de magnifieke glas-in-lood ramen, stralen de vele beelden je tegemoet. En als dan het koor begint te zingen, waan je je haast in de hemel.

Totdat de priester en diakenen binnen komen lopen. Lees het hele artikel »

Moest ik laatst in de Begijnhof ontdekken dat bij mij in de buurt ook een katholieke kerk zit! De katho’s lijken er een sport van te maken om niet op te vallen. Honderden keren ben ik al door de tweede Oosterparkstraat gefietst zonder ooit op te merken dat er zich daar een kerkgebouw bevindt; en op internet ben ik ze evenmin ooit tegengekomen.

Als ik aan kom lopen en de klok boven de pastorie hoor klingelen, weet ik dat ik goed zit. Ja, de pastorie, want dat is wat ervan overbleef nadat het originele kerkgebouw in 1982 werd gesloopt wegens de terugloop (net als de Sint Vincentius. Het moet een treurig decennium zijn geweest voor de papen in Amsterdam). Jammer, want op verschillende foto’s is te zien hoe mooi de kerk van binnen en buiten was. Nu staat er op deze plek een ouderencentrum. En dat komt goed van pas want de ouderen worden een voor een via de gedeelde binnentuin naar binnen gerold. Lees het hele artikel »

Soms is de scheidslijn tussen amateurtoneel en professioneel theater erg dun. Zonder dat je direct kunt benoemen waar het nu aan ligt kan het gevoel je overkomen dat het een grote poppenkast is. Misschien ligt het aan de voorzanger die weliswaar een toon weet te houden, maar geen mooie stem heeft. Of zou het door de priester komen die houterig praat? Wellicht zijn het de oudere mensen die op de automatische piloot de geijkte antwoorden zonder enthousiasme op de juiste momenten oplepelen. Hoe dan ook; het geheel voelt aan als een gekunstelde imitatie in de Begijnhofkapel. In deze schuilkerk in het hofje aan het Spui is er wekelijks een eucharistieviering.

Aan de wil ligt het zeker niet. In een smetvrij gewaad komt de priester binnenlopen met naast zich een keurig gekamde jongen in dezelfde outfit in mini-formaat. Lees het hele artikel »

Een grote stad herbergt altijd wel een paar verborgen juweeltjes. Idyllische gebouwen of pleinen op plekken waar je normaal gesproken nooit komt. Al tien jaar woon ik in Amsterdam, maar pas sinds zondag ken ik een nieuwe oase van rust. Achter de drukke Middenweg ligt namelijk het Linneaushof met in het midden een gigantische kerk. Even waan ik me in een lief klein dorp midden in de grote boze stad. Waar de kinderen onbewaakt buiten spelen, de poezen rustig over straat lopen en de deuren niet op slot zijn.

Wel hoop ik voor de buurtbewoners dat de kerk alleen de klokken op bijzondere gebeurtenissen zoals nu voor Palmpassen luidt, want het volume is zo hoog dat ramen in de kozijnen staan te trillen. Voor een katholieke kerk is deze van binnen karig ingericht, maar oh zo mooi. Een heus kunstwerk met grote houten beelden, schitterende glas-in-lood ramen en een hoog altaar met bovenop een uit hout gesneden kroon. Lees het hele artikel »

Zou het door de lente in aantocht komen of door het eerste weekend van de vastenperiode? Al fietsend naar de kerk passeer ik honderden hardlopers. Al zwetend en ploeterend doen ze aan hun eigen seculier-individuele boetedoening. Ik houd het bij de kerkgang en heb besloten ook te vasten in de vorm van het onthouden van tussendoortjes, overvloedige maaltijden, luxe drankjes, en alcohol door de week. Zoals gezegd is het sinds afgelopen (as)woensdag 40-dagentijd en dat merk je tijdens de katholieke dienst die ik vandaag ervaar in de Maranathakerk in de Rivierenbuurt.

De kerk heeft een rijke geschiedenis. Oorspronkelijk werden er protestantse diensten gehouden, maar de aldaar gehuisveste gemeente fuseerde op een gegeven moment met een andere. En omdat de Thomasparochie een kerk zocht – daar hun eigen kerk qua huur te duur werd – konden zij het gebouw betrekken. Het hexagonale gebouw is door de hoge ramen zeer licht van binnen. Lees het hele artikel »

Vlak voordat ik de Jacob van Lennepkade in Oud-West inrijd, stopt een aso-bak met piepende banden voor mijn neus. Een originele Amsterdamse aso, zoals je ze alleen nog tegenkomt op de F-side tribunes tijdens studio sport, schreeuwt naar me dat hij naar een telefooncel moet want zijn mobiel doet het niet en hij heeft verschrikkelijke haast. Eigenlijk, het gaat nog sneller als ik die van mij even geef. Bijna-christen of niet, na 10 jaar in de hoofdstad te hebben gewoond ken ik alle trucjes van de junk die aan zijn shot moet komen wel, en kies ervoor om de barmhartige samaritaan in mij op een ander moment naar voren te laten komen. Na voor mongool te zijn uitgemaakt, vervolg ik mijn weg naar de Heilige Vincentiuskerk.

Door een kennis werd ik getipt deze Katholieke kerk te bezoeken omdat er veel aandacht gespendeerd wordt aan de muziek, en het tevens een ander beeld zou geven aan de katholieke diensten aangezien het een echte buurtkerk betreft. Via internet leerde ik al dat hier vroeger een prachtig mooie en vooral grote kerk heeft gestaan. Deze werd echter in 1989 afgebroken om plaats te maken voor een woonflat. Een hele lelijke woonflat kan ik je wel vermelden. De kerk is te herkennen aan het kruis aan de muur maar tot mijn verbazing is de deur gesloten. Zou het inmiddels gesloten zijn? Als ik dichterbij kom hoor ik zacht wat stemmen vanachter de deur komen. Dus toch. Lees het hele artikel »