Komt een leek in de kerk

Hoe moet je zoiets uitleggen vraag ik me altijd af, wanneer mensen aan je vragen hoe jouw kerk is ontstaan. ‘Ja, de koning wilde een meisje van een andere kerk en toen heeft hij zelf maar een kerk voor haar gesticht.’ Onder het mom ‘In ieder stadje een ander schatje’, gebruikt the Church of England waarschijnlijk dit adagium om ook in Nederland haar vestigingen te runnen. Zo ook Christchurch, een klein lief kerkje in de oude binnenstad, op een steenworp afstand van het Waterlooplein, dat al 300 jaar door de Anglicaanse kerk in gebruik is. De voorkant blijkt enkel een gevel te zijn waar je onderdoor loopt. Pas daarachter staat de echte kerk die je via de achterkant betreedt. Het vele houtwerk geeft de kerk de ouderwetse Engelse pub-uitstraling. Ik neem plaats in een van de houten bankjes waartoe je eerst een deurtje moet openen alvorens je kunt zetelen op de rode kussens. Enige moeite vergt het wel om je balans te vinden op deze schuin aflopende kussens. Vlak voor aanvang komt een compleet gezin naast me zitten. De kinderen bewapend met een etui vol viltstiften. Lees het hele artikel »

Op een druilerige ochtend aan de linkerkant het thuishonk van de Hell’s angels passeren en aan de rechterkant de Bijlmerbajes, op een verder verlaten bedrijventerrein. Daar zullen heel wat zieltjes te redden zijn. Vorige week benoemde ik de Mormoonse kerk als zijnde de lelijkste. Dat oordeel zijn ze snel kwijt want bij deze geef ik het stokje door aan het kerkgebouw van Victory Outreach. Alhoewel, kerkgebouw, zeg maar gerust aftands bedrijfspand. Zo een waarvan het niet anders kan dan dat de architect geld van een louche aannemer heeft gekregen met de boodschap ‘maak een zo depressief mogelijk kantoor waardoor bij voorbaat vaststaat dat bedrijven binnen een jaar failliet zullen gaan. Opdat we puur voor de winst ergens anders weer een gruwelijk lelijk pand kunnen laten herrijzen’

Daarentegen heeft de internationale Pentecostbeweging behoorlijk wat van de ruimte weten te maken zo blijkt bij binnenkomst. Een langwerpige zaal is in een typische conferentiestijl ingericht met veel zwarte doeken, lange rijen stoelen, vlaggen van over de hele wereld en in pak rondlopende mannen die je welkom heten. Lees het hele artikel »

Voor dag en dauw opstaan, door weer en wind fietsen. Alles heb ik over voor de fans. Maar mensenkinderen, wat is het toch weer ontzettend vroeg als om negen uur de wekker gaat op een druilerige ochtend. En alhoewel ik als een zondagse hazewind de badkameractiviteiten afwikkel, merk ik later op de fiets dat ik toch weer niet op tijd vertrokken ben om die kerkdienst van 10 uur in Amsterdam-West te halen. Ik buig af naar mijn reservekerk op de lijst die in de buurt gelokaliseerd is: de Oosterparkkerk, nabij het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis. Weliswaar staat er dit keer geen net geklede oude man me op te wachten, toch krijg ik hetzelfde gevoel als bij de Kerk van Zunderdorp. Tien minuten voor tijd zitten al zo’n acht mensen verspreid over de zaal, nagenoeg onberoerd naar het orgelspel te luisteren in een kale kerk die wordt opgeluisterd door beige gordijnen, een kunstzinnig houten kruis en een doopfontein. Want ook hier hebben we te maken met een vrijgemaakt gereformeerde kerk. Lees het hele artikel »

Een grote stad herbergt altijd wel een paar verborgen juweeltjes. Idyllische gebouwen of pleinen op plekken waar je normaal gesproken nooit komt. Al tien jaar woon ik in Amsterdam, maar pas sinds zondag ken ik een nieuwe oase van rust. Achter de drukke Middenweg ligt namelijk het Linneaushof met in het midden een gigantische kerk. Even waan ik me in een lief klein dorp midden in de grote boze stad. Waar de kinderen onbewaakt buiten spelen, de poezen rustig over straat lopen en de deuren niet op slot zijn.

Wel hoop ik voor de buurtbewoners dat de kerk alleen de klokken op bijzondere gebeurtenissen zoals nu voor Palmpassen luidt, want het volume is zo hoog dat ramen in de kozijnen staan te trillen. Voor een katholieke kerk is deze van binnen karig ingericht, maar oh zo mooi. Een heus kunstwerk met grote houten beelden, schitterende glas-in-lood ramen en een hoog altaar met bovenop een uit hout gesneden kroon. Lees het hele artikel »

Het begint me goed te bevallen zo vroeg opstaan op de zondag. Je krijgt er een boost van waardoor je de rest van de dag nuttiger spendeert, heb ik het gevoel. Natuurlijk had ik ook voor het museum kunnen kiezen om de dag te beginnen, of hardlopen, maar dat voelt meer als iets voor erna. Door de diepe sneeuw ploeterend, fiets ik naar Amsterdam Oost.

Aan het Oosterpark, staat een toren. Geen kerk, alleen een toren. Een hele mooie toren, dat wel. En als je door de schuifdeuren gaat, kom je in een grote, modern vormgegeven ruimte. Met ontzettend lelijke, zichzelf herhalende glas-in-lood ramen achterin. De rijk versierde kerstboom maakt veel goed. Geen ouderwetse kerkbanken hier, maar losse, met stof beklede stoelen.

Op een mooie vleugel wordt gespeeld. De dienst begint met een gedeelte voor de kinderen. Ze mogen vooraan op kleine stoeltjes zitten en worden door hun moeders er naartoe geleid. Vaders zijn in geen velden of wegen te bekennen. Lees het hele artikel »