Komt een leek in de kerk

De nieuwe liefde is het nieuwe paradepaardje van Huub Oosterhuis. Zijn kerkgemeenschap, de studentenekklesia, is daarom meeverhuisd naar het gebouw in Oud-West. Ik als onwetende leek verwacht met zo’n naam dat ik tussen allemaal studenten terechtkom. Uit schrik slaak ik een klein kreetje wanneer ik allemaal grijze haren in de zaal zie zitten. Aha, de eeuwige student is hier gehuisvest! “Is dit de kerkzaal?”, vraag ik vol opperste verbazing aan de vriendelijke zaalwachter, “Ja zeker; er is nog een plekje vrij op de voorste rij”. Een dame begeleidt me naar de stoel, al moeizaam manoeuvrerend in de volgepakte pijpenla. De ruimte heeft meer weg van een collegezaal dan van een kerk. Daar helpt het tegen de muur gebeamde glas-in-lood plaatje niks aan. De dirigent beëindigt net de oefensessie met koor en publiek. De kaars wordt ontstoken en de dienst kan beginnen. Lees het hele artikel »

De organist zegt het zelf op de website van de Westerkerk in Amsterdam: muziek wordt erg belangrijk gevonden in de kerkdienst. En dat is te merken. Ten eerste leiden de luid klingelende kerkklokken mij al op de weg naar de kerk. Voor de deur onder de enorme kerktoren weet de portier uitstekend de toeristen op weg naar het Anne Frankhuis te scheiden van de kerkgangers en laat me zonder verdere navraag doorlopen. Bij binnenkomst komen de fabuleuze klanken van het eveneens visueel prachtige orgel me tegemoet. Bach uiteraard, de favoriete componist van de organist. Een uitstekende keuze. Is het immers niet zo dat werken van deze toondichter het zeer goed doen bij een breed publiek? Een ware revival van de Johannespassie zorgt ervoor dat vele mensen toch nog het belangrijkste verhaal van het christendom meekrijgen.

Meer dan tweehonderd aanwezigen zien klokslag half elf een koor van maar liefst 40 personen een kring vormen in de linkerhoek van de kerk. Lees het hele artikel »

Vlak voordat ik de Jacob van Lennepkade in Oud-West inrijd, stopt een aso-bak met piepende banden voor mijn neus. Een originele Amsterdamse aso, zoals je ze alleen nog tegenkomt op de F-side tribunes tijdens studio sport, schreeuwt naar me dat hij naar een telefooncel moet want zijn mobiel doet het niet en hij heeft verschrikkelijke haast. Eigenlijk, het gaat nog sneller als ik die van mij even geef. Bijna-christen of niet, na 10 jaar in de hoofdstad te hebben gewoond ken ik alle trucjes van de junk die aan zijn shot moet komen wel, en kies ervoor om de barmhartige samaritaan in mij op een ander moment naar voren te laten komen. Na voor mongool te zijn uitgemaakt, vervolg ik mijn weg naar de Heilige Vincentiuskerk.

Door een kennis werd ik getipt deze Katholieke kerk te bezoeken omdat er veel aandacht gespendeerd wordt aan de muziek, en het tevens een ander beeld zou geven aan de katholieke diensten aangezien het een echte buurtkerk betreft. Via internet leerde ik al dat hier vroeger een prachtig mooie en vooral grote kerk heeft gestaan. Deze werd echter in 1989 afgebroken om plaats te maken voor een woonflat. Een hele lelijke woonflat kan ik je wel vermelden. De kerk is te herkennen aan het kruis aan de muur maar tot mijn verbazing is de deur gesloten. Zou het inmiddels gesloten zijn? Als ik dichterbij kom hoor ik zacht wat stemmen vanachter de deur komen. Dus toch. Lees het hele artikel »