Komt een leek in de kerk

Eindelijk is het moment daar! Ik ben op tijd aangekleed, de voorspelde onweersbui blijft uit, het zonnetje straalt. Niets weerhoudt mij om een van de meest veraf gelegen kerken te bezoeken. Met frisse tegenzin begin ik aan de fietstocht naar het verre Slotervaart. Drie kwartier later heb ik driekwart van de stad doorkruist en sta ik voor het kerkgebouw De Kandelaar, waar het Leger des Heils gehuisvest is in een wat verpauperde wijk.

In de hal staat een kordon aan heilsoldaten die een haag naar de kerkzaal vormt. Daar wenst een oudere man me een gezegende dienst toe. Rond de vijftig mensen kijken me verbaasd aan. Een man onder de veertig in de kerk! Lees het hele artikel »

Ik zou mezelf geen profeet willen noemen, maar het verhaal van Jona komt bij me op wanneer ik door de striemende regen naar de kerk fiets. De agenda gaf als doel een evangelische kerk op half uur fietsen aan, maar na een kwartier al helemaal doorweekt te zijn, zwicht ik en besluit af te gaan op de eerste de beste luidende kerkklok. De hemel zij geprezen want nog geen dertig seconden later leidt het geluid me naar de Emmakerk in Watergraafsmeer alwaar gemeente De Bron zich huisvest. Verrek, alweer een protestantse kerk! De derde op rij. Het moet een teken van boven zijn.

Als ik de kerk binnenloop, heb ik even het gevoel op de filmset van Mary Poppins te zijn beland. Tientallen paraplu’s in alle kleuren van de regenboog staan uitgeklapt. Lees het hele artikel »

Voor de Keizersgrachtkerk heb je alleen maar een huisnummer nodig om te weten waar die zit. Prachtig gesitueerd, straalt het gebouw in het winterse zonlicht. Er goed en wel binnen raken is een ander verhaal. Schitterende traptreden wijzen de weg naar de brede deuren, maar deze zijn gesloten. Ernaast is een smalle deur die wel toegang biedt tot de gereformeerd protestantse samenkomst. Na eerst in de kantine, keuken (“hallo, ik ben niet nieuw hoor”), garderobe en wc verzeild te zijn geraakt, vind ik mijn weg naar de kerk via een smalle trap die direct naast de ingang blijkt te zitten.

Daar aangekomen zegt de man die de liturgie uitdeelt “ah, jij bent nieuw. Blijf staan want we willen je houden!”. Met twee informatieboekjes stevig in mijn handen gedrukt, mag ik doorlopen. De kerk is mooi en licht met wit geverfd hout en twee opeengestapelde balkons. Even waan ik me bij een amateurtoneelgezelschap want de dirigent(!) vertelt band en publiek (70 personen) hoe straks de liedjes gezongen moeten gaan worden. Lees het hele artikel »