Komt een leek in de kerk

Regelmatig is het me overkomen. Dat vreemde voorgevoel dat ik voor een dichte deur zou komen te staan. Bij gebrek aan bezoekers, of vanwege een zieke dominee, of door het ontbreken van de oppasjuf. En nu is het dan eindelijk zover. Tien voor half elf sta ik voor een potdichte kerk. Nergens een briefje dat de dienst afgelast of verplaatst is. Enkel een vlag om reclame te maken voor een expositie. Nergens een spoortje van de beoogde Duif gemeenschap. Zou het moment dan toch zijn aangebroken? Het einde der tijden, waarbij alle christenen zijn opgestraald? En ik dacht al bijna te zijn doorgedrongen tot de gelukkigen. Wat te doen? Met Google maps precisie probeer ik de dichtstbijzijnde nog niet bezochte kerk op te sporen. Terwijl ik in gedachten al in Amsterdam-West ben, zie ik vanuit mijn ooghoek ineens de Amstelkerk. De houten kerk associeerde ik altijd enkel met het aldaar gevestigde pannenkoekenrestaurant, maar ook via een andere deur zie ik iemand naar binnen glippen. Toch maar even kijken dan. En ja hoor! Hier zitten mensen keurig op stoeltjes te wachten. Lees het hele artikel »

De nieuwe liefde is het nieuwe paradepaardje van Huub Oosterhuis. Zijn kerkgemeenschap, de studentenekklesia, is daarom meeverhuisd naar het gebouw in Oud-West. Ik als onwetende leek verwacht met zo’n naam dat ik tussen allemaal studenten terechtkom. Uit schrik slaak ik een klein kreetje wanneer ik allemaal grijze haren in de zaal zie zitten. Aha, de eeuwige student is hier gehuisvest! “Is dit de kerkzaal?”, vraag ik vol opperste verbazing aan de vriendelijke zaalwachter, “Ja zeker; er is nog een plekje vrij op de voorste rij”. Een dame begeleidt me naar de stoel, al moeizaam manoeuvrerend in de volgepakte pijpenla. De ruimte heeft meer weg van een collegezaal dan van een kerk. Daar helpt het tegen de muur gebeamde glas-in-lood plaatje niks aan. De dirigent beëindigt net de oefensessie met koor en publiek. De kaars wordt ontstoken en de dienst kan beginnen. Lees het hele artikel »

Voor de Keizersgrachtkerk heb je alleen maar een huisnummer nodig om te weten waar die zit. Prachtig gesitueerd, straalt het gebouw in het winterse zonlicht. Er goed en wel binnen raken is een ander verhaal. Schitterende traptreden wijzen de weg naar de brede deuren, maar deze zijn gesloten. Ernaast is een smalle deur die wel toegang biedt tot de gereformeerd protestantse samenkomst. Na eerst in de kantine, keuken (“hallo, ik ben niet nieuw hoor”), garderobe en wc verzeild te zijn geraakt, vind ik mijn weg naar de kerk via een smalle trap die direct naast de ingang blijkt te zitten.

Daar aangekomen zegt de man die de liturgie uitdeelt “ah, jij bent nieuw. Blijf staan want we willen je houden!”. Met twee informatieboekjes stevig in mijn handen gedrukt, mag ik doorlopen. De kerk is mooi en licht met wit geverfd hout en twee opeengestapelde balkons. Even waan ik me bij een amateurtoneelgezelschap want de dirigent(!) vertelt band en publiek (70 personen) hoe straks de liedjes gezongen moeten gaan worden. Lees het hele artikel »