Afl.3: Uitgesteld ouderschap
Bekijk de video in andere formaten.
In deze uitzending van Spraakmakende Zaken gaat Paul Rosenmöller in gesprek met vrouwen die (te) laat zijn begonnen aan het realiseren van hun kinderwens. Merita van Mook (44) kwam er rond haar 35ste achter dat ze haar kinderwens te lang had uitgesteld. Merita: “Ik had het gevoel dat ik alle tijd had. Veertig was voor mij de deadline.” Te laat kwam ze erachter, dat die deadline al bij dertig kan liggen… Steeds meer vrouwen stellen het moederschap uit, signaleert ook gynaecologe Didi Braat. De gemiddelde leeftijd van 29,4 jaar voor het krijgen van het eerste kind is nergens ter wereld hoger dan in Nederland. En het ziet er niet naar uit, dat hier de komende jaren verandering in komt. “De vrouwen denken dat er niets aan de hand is zolang ze ongesteld worden”, zegt Braat. Dat blijkt een groot misverstand, want de vruchtbaarheid neemt al bij het dertigste levensjaar dramatisch snel af. Lukt het op latere leeftijd alsnog om kinderen te krijgen, dan is er een veel grotere kans op medische problemen, zoals een miskraam of aangeboren afwijkingen. Blijft de zwangerschap uit, dan blijkt IVF voor velen niet de uitkomst te bieden die ervan werd verwacht. Braat: “Net als bij een natuurlijke zwangerschap telt ook bij IVF de leeftijd van de vrouw in belangrijke mate mee.”
Didi Braat vindt dat er een betere voorlichting moet komen over vragen rond vruchtbaarheid en dat de samenleving er alles aan moet doen om het vroeg krijgen van kinderen te bevorderen en te ondersteunen. Merita van Mook zou naast een betere voorlichting graag zien dat er meer aandacht kwam voor de psychosociale kant van ongewenste kinderloosheid.
Voor meer informatie over ongewenste kinderloosheid en ondersteuning bij vruchtbaarheidsproblemen, ga naar
www.freya.nl Vrouwen met kinderwens naar België voor invriezen eicellen In het afgelopen jaar waren er in België 31 niet-medische aanvragen voor het invriezen van eicellen, waarvan 19 afkomstig van Nederlandse vrouwen. Zij doen dat om ‘sociale redenen’, bijvoorbeeld omdat zij nog geen man hebben. De methode van het invriezen van eicellen mag in Nederland alleen worden ingezet om medische redenen, zoals dreigende onvruchtbaarheid door ziekte.
Vorig jaar ontstond er veel commotie in Nederland rond het invriezen van eicellen, toen het AMC voorstelde om vrouwen tot hun 50ste de kans te geven om via de methode alsnog zwanger te worden. Gynaecologe Didi Braat van het Universitair Medisch Centrum St. Radboud in Nijmegen benadrukt in Spraakmakende Zaken dat het uitstellen van de kinderwens in Nederland aan het uitgroeien is tot een groot maatschappelijk probleem.
De gemiddelde leeftijd van 29,4 jaar voor het krijgen van het eerste kind is nergens ter wereld hoger dan in Nederland. “De meeste vrouwen denken dat er niets aan de hand is zolang ze ongesteld worden”, zegt Braat. Dat blijkt een groot misverstand, want de vruchtbaarheid neemt al bij het dertigste levensjaar dramatisch snel af. Lukt het op latere leeftijd alsnog om kinderen te krijgen, dan is er een veel grotere kans op medische problemen, zoals een miskraam en aangeboren afwijkingen.
Blijft de zwangerschap uit, dan blijkt IVF voor velen niet de uitkomst te bieden die ervan werd verwacht. Braat: “Net als bij een natuurlijke zwangerschap telt ook bij IVF de leeftijd van de vrouw in belangrijke mate mee.” Braat is geen voorstander van het invriezen van eicellen om niet-medische redenen. “Zo krijgen vrouwen de indruk dat ze hun kinderwens nog verder kunnen uitstellen.” Zij vindt het veel belangrijker dat er een betere voorlichting komt over vragen rond vruchtbaarheid.
Daarnaast zou de samenleving er volgens haar alles aan moeten doen om het vroeg krijgen van kinderen te bevorderen en te stimuleren. De Nederlandse beroepsgroep van gynaecologen komt binnenkort met een advies over het invriezen van eicellen om sociale redenen. Het AMC wacht dit af voordat het een besluit neemt om er al dan niet mee te beginnen.
Redactie: Wilco Leene, Ruth Nederveen, Henriëtte Smit, Tjitske Stoit, productie: Yvonne Clement; regie: Edith Ruyg; eindredactie: Bert Visser