Niemand heeft gelijk

Afgelopen vrijdag waren de opnames van ‘mijn’ uitzending met zwemmer Maarten van der Weijden en waterpolo-coach Robin van Galen. We maken ‘Spraakmakende Zaken’ met vier redacteuren en natuurlijk maken we de uitzendingen samen. Maar steeds iemand anders neemt het voortouw en bij de uitzending over de Olympische Spelen was ik dat.

Hoewel ik me eigenlijk voor elke opname even verantwoordelijk moet voelen, voel ik dat toch het sterkst als ik de hoofdgasten heb voorgesproken, het draaiboek heb gemaakt en –nu voor het eerst!- een kort filmpje heb gedraaid. Samen met Paul en eindredacteur Bert was ik dan ook uren voor aanvang in Amsterdam aanwezig om nog een keer het draaiboek goed door te spreken. Gelukkig waren we het snel eens over de vragen en had iedereen er zin in.

Na de opnames was ik dan ook tevreden: leuke gasten, goede dynamiek en veel afwisseling. We praatten nog wat na met de gasten, waarna ik eindelijk even kon nagenieten. Althans dat dacht ik, want toen kwamen de reacties: ‘Goede uitzending, maar had je dat en dat niet kunnen vragen?’, ‘sterk einde, maar..’ en ‘mooie filmpjes, maar..’ Aaaah!! Ik kon het woord ‘maar’ niet meer horen.

Degenen die me kennen, weten inmiddels dat ik graag overdrijf. En ja, de reacties waren eigenlijk best positief. Maar de opmerkingen herinnerden me aan het nadeel van een uitzending claimen: als ik doe alsof het ‘mijn’ uitzending is, trek ik me alle reacties (inclusief de meest kritische) ook extra aan.

Twee dagen later is de uitzending en hoor ik van vrienden wat zij ervan vinden. En weer een dag later, vandaag, vertellen collega’s wat ze wel en niet goed vinden. En ook wat volgens vrienden van de collega’s de sterkste en zwakste punten zijn. En de mening van vrienden van vrienden van de collega’s...

Wat me iedere keer opnieuw verbaast, is dat reacties nooit eensluidend zijn: zoveel mensen, minstens zoveel meningen. Wat de één goed vindt, is volgens de andere verschrikkelijk. Vroeger raakte ik van deze reacties in de war, maar dat doe ik niet meer. Nooit meer. Want ik weet nu wie er gelijk heeft. Iedereen en tegelijk ook weer niemand, omdat iedereen vanuit zijn of haar eigen perspectief oordeelt.