Weblog Paul Rosenmöller over Senegal
Felix Meritis - di 13 mei 19.30 uur & TV Ned 2 - di 13 mei 21.25 uur Ik sta klaar om naar Schiphol te gaan als mijn mobiel afgaat. Ik zie op het scherm dat mijn collega Margje, ons hoofd tv, belt. Vast om nog even een goede reis te wensen, denk ik. Maar ze belt met een onheilstijding. Saskia is gisteren overleden, zegt ze. Wat vreselijk... een collega van 35 jaar. We wisselen van die onmachtige woorden en zinnen uit en ik wil voor het eerst niet weg omdat ik dan de begrafenis moet missen. Met die vrolijke Sas heb ik vele programma's gemaakt en dan wil je in ieder geval afscheid kunnen nemen. In overleg besluiten we dat ik toch maar vertrek en ter plekke Saskia gedenk.
Wanneer ik, na 's nachts aangekomen te zijn, ontwaak in mijn hotelkamer in Dakar en even sfeer ga proeven op straat, zie ik een schitterende boulangerie/patisserie. Binnen een paar minuten blijkt het verhaal waarmee ik vooraf al in mijn hoofd zat te kloppen. Dakar is het Parijs van West-Afrika. De Fransen hebben in de koloniale tijd een stempel gedrukt op hun overzeese gebiedsdelen die er niet om liegt. Van de croissants tot de verkeersborden en van de politie-uniformen tot de straatnamen, vijftig jaar na de onafhankelijkheid van Senegal is de entourage nog steeds onmiskenbaar Frans.
En dan hebben we het nog niet over de kleding. Vooral de Senegalese vrouwen zien er fantastisch gekleed uit. Van arm tot rijk, iedereen koopt zijn stof op de markt en laat het vervolgens door een kleermaker tot kledingstuk maken. Nergens zoveel kleermakers als in dit land, waar velen zich hebben gespecialiseerd in het borduren van stoffen zodat het werkelijk schitterende gewaden worden. Natuurlijk zijn de handmatig geborduurde stoffen duur en alleen voor de elite, maar alle lagen van de bevolking hechten er groot belang aan goed gekleed te zijn. En dat biedt een prachtig straatbeeld met die betoverende kleuren rondom de zwarte lichamen.
Senegal kent een aantal vrouwen die tot diep in Europa hun sporen hebben verdient met bijzondere Afrikaanse creaties. Oumou Sy is zo iemand die dankzij een onderscheiding van het Prins Claus Fonds zo ongeveer een huisvriend is geworden van de Koninklijke familie. Ze vertelt er openhartig over en voor het eerst bezoek ik een ware modeshow. Dat levert natuurlijk prachtige plaatjes op. Hoe mooi het eindproduct ook is, het is buffelen om die stoffen te weven, te verven en tot kledingstukken te verwerken. Dat zie ik in de stad en op het platteland. Gelukkig zijn er succesvolle projecten die mensen doen besluiten niet naar de stad te trekken, maar ter plekke kledingstukken te maken. Want de magneet van Dakar trekt, maar de trek van platteland naar de stad creëert grote problemen. De verwachtingen zijn vaak hoog gespannen, de realiteit valt meestal bitter tegen. De bewoners van het dorpje Ndem, vier uur rijden van Dakar, laten zien dat het ook anders kan.
Lees ook de weblog over Ghana