Weblog Paul Rosenmöller over Ghana
Felix Meritis - di 20 mei 19.30 uur & TV Ned 2 - di 20 mei 21.25 uur

Het beste bewijs dat je niet eens gras nodig hebt om een leuk potje voetbal te spelen, wordt in Afrika geleverd. We zijn in Ghana omdat vanaf half januari het land drie weken lang in het teken staat van de Africa Cup. Denk eens terug aan de gekte rond Euro 2000 toen wij het EK voetbal met de Belgen mochten organiseren. Dit kampioenschap, zeg maar het AK, wordt dit jaar door Ghana alleen georganiseerd. Maar wat betekent sport, of dat gekke spelletje dat voetbal heet, nu voor een Afrikaans land? Welke impact heeft het op de economische, sociale en emotionele ontwikkeling van het land en het continent? En welke schaduw werpt het vooruit? Is de aandacht voor het Afrikaans kampioenschap in Europa nog beperkt, over twee jaar gaat dat veranderen. Dan wordt het Wereldkampioenschap voetbal voor het eerst in Afrika, in Zuid-Afrika om precies te zijn, georganiseerd.

Natuurlijk, voor de Africa Cup ligt er een mooie grasmat in de opgeknapte stadions. Maar daarbuiten is het armoe troef. In Tema, dertig km buiten de hoofdstad Accra, hebben twee Liberiaanse vrouwelijke vluchtelingen een voetbalschool opgezet voor plaatselijke jonge knullen. Vanuit spirituele overwegingen kiezen de vrouwen ervoor zich te bekommeren om de toekomst van de jongeren en sport is daar volgens hen buitengewoon geschikt voor. Jongeren zelf op een keeperschool in Accra weten het goed te verwoorden. Door de sport leer je respect te hebben voor anderen, zegt een van hen. En de jongens hebben allemaal dezelfde droom, of ze nu op een zandvlakte tegen een lekke bal trappen of op een iets hoger niveau spelen op een heus, zanderig, veld, met doelen en een betere bal: speler worden van de Blackstars, het nationale team.



Een van die Blackstars is Eric Addo, de PSV'er. We spreken hem na de training en in het hotel, samen met zijn vader, ook een voormalig Blackstar. Afrikaanse topspelers komen bijna allemaal uit in de sterke Europese competitie, maar wat moet er in Afrika veranderen dat het talent (en dus het geld) in Afrika blijft? En wat doet een goed verdienende topvoetballer met zijn in Europa verdiende vermogen? Blijft dat daar of gaat het (deels) terug naar het moederland? Wie zelf weer (deels) terug is in zijn moederland is Marcel Desailly, ooit de aanvoerder van het Franse nationale team dat wereldkampioen werd, maar geboren in Ghana. Nu is hij ambassadeur van UNICEF, dat partner is van de organisatie van dit toernooi. Met wat duw- en trekwerk lukt het me om hem een aantal minuten alleen te spreken. Wat sport kan beteken legt hij feilloos uit. En wat rolmodellen kunnen betekenen, hoeft hij niet uit te leggen. Dat zien we voor onze ogen gebeuren. Wat voetbal teweeg kan brengen...

Lees ook de weblog over Zuid-Afrika