Even buiten Tilburg draait de bus onder een viaduct langzaam de ‘Trappistenbrug’ op, het Wilhelminakanaal over. Dan verschijnt in de verte het indrukwekkende poortgebouw van de abdij Onze Lieve Vrouw van Koningshoeven. We worden met open armen ontvangen door een Mariabeeld boven de ingang.

Onze godsdienstleraar meldt zich aan de intercom: “De tien gymnasiasten uit Den Bosch zijn gearriveerd”, zegt hij. De poort schuift langzaam open. Vóór ons ligt een monumentaal klooster in neogotische stijl. We maken er de komende dag kennis met het leven van de cisterciënzer monniken, ‘trappisten’ geheten, genoemd naar de Franse abdij ‘La Trappe’.
Onze school biedt leerlingen van hogere klassen de mogelijkheid om aan dit soort kloosterbezoeken deel te nemen in het kader van ‘bezinning’. In een grote zaal vertelt het hoofd van de abdij, de abt, ons iets over het teruggetrokken bestaan van de trappisten.

Het leven in de beslotenheid van hun klooster, in strenge soberheid en seksuele onthouding, is geen ‘vlucht’ uit de wereld, maar een bewust afstand nemen ervan. Het maakt hen vrij om diep van binnen met iedereen en met alles verbonden te kunnen zijn. Vanuit die verbondenheid richten ze zich in gebed tot God, die alles geschapen heeft. ‘Ora et labora’, ‘bid en werk’, luidt hun motto.

Zeven keer per dag, te beginnen ’s ochtends om half vijf, komen ze samen in hun kerk om te bidden. In de ochtend en middag zijn er vaste werktijden. Door te werken voorzien ze in hun eigen levensonderhoud en ervaren ze aan den lijve deel uit te maken van God’s schepping.
We hebben hierover in de voorbereiding op ons bezoek al het een en ander gelezen, maar om dit nu uit de mond van een mens van vlees en bloed te horen, laat een diepe indruk bij ons achter. Aan het einde van de middag maken we de eerste gebedsdienst mee. Monotone gezangen, afgewisseld met periodes van stilte. Een groter contrast met ons anders zo drukke leventje kun je je haast niet voorstellen.

Ik voel me eerst wat ongemakkelijk, maar na een kwartiertje laat ik me meedrijven op het monnikengezang en raak ik mezelf kwijt in de stiltes. In een lichte trance loop ik na afloop met mijn klasgenoten door de lange, schemerige kloostergangen terug naar het gastenverblijf.

Om half acht vindt de dagsluiting plaats. Deze dienst eindigt in een donkere abdijkerk. Enkel een Mariabeeld hoog achter het altaar wordt verlicht. De monniken gaan staan en zingen Maria als Moeder van God toe met een prachtige Latijnse hymne, het loflied ‘Salve Regina’, ‘Gegroet Koningin’. Het slot is aandoenlijk: “O clemens, O pia, O dulcis Virgo Maria”, “O goedertieren, o liefdevolle, o zoete Maagd Maria.” Die avondviering met de indringende ode aan Maria is me het meest bijgebleven van het kloosterbezoek.

Dat is nu vier jaar geleden. Sinds die tijd steek ik ’s avonds regelmatig een lichtje op bij een Mariabeeldje dat ik in de kloosterwinkel van Koningshoeven heb gekocht. Ik realiseer me dan dat er op dat moment in die abdij even buiten Tilburg monniken aan het bidden zijn en Maria toezingen om eer te brengen aan God. En ik weet dat ze dat niet voor zichzelf doen, maar in verbondenheid met iedereen, en dus eigenlijk ook een beetje ‘namens’ mij. Dat geeft me dan steeds weer een gerust gevoel!

Tekst: Rianne Verhoeven

Deze tekst mag niet zonder toestemming overgenomen worden. Linken naar deze pagina mag altijd.