TV Ned 2 - zondag 6 mei 2012 20.30 uur



Vanuit de in Libanon gelegen grensstad Wadi Khaled kan hij het land dat hij ontvlucht is zien liggen. Fotograaf Alaa Ali heeft in Syrië bijna twee jaar gevangen gezeten. Omdat zijn familie nog in Syrië zit durft Alaa alleen vanachter zijn sjaal te vertellen hoe hij vroeger lid was van de Nationale Garde, en zelfs tot de persoonlijke beveiliging van president Assad behoorde. “Ik hield toen van hem, zoals we allemaal van hem hielden. Hij was mijn opperbevelhebber.” Toen Alaa tijdens de revolutie zag hoe ongewapende demonstranten op straat werden neergeschoten door het regime, sloeg zijn liefde om in haat.

In het Libanese Tripoli bezoekt Paul Rosenmöller de wijk Bab-el-Tebeneh. Precies boven dit bolwerk van Soennieten die met de opstandelingen in Syrië sympathiseren, ligt de wijk Jebel Mohsen waar de Alewitische minderheid woont. Dat de twee groepen elkaar naar het leven staan is niet verwonderlijk: in Jebel Mohsen wordt de grote leider Assad aanbeden. Een gewapende rondleiding door beide wijken haalt de spanning dichtbij. Dat een steunbetuiging voor Assad en zijn gewelddadige regime weloverwogen kan zijn, bewijst de 27-jarige Lina. Met deze christelijke, jonge vrouw bezoekt Paul een kerkdienst. Lina verkiest de seculiere dictator Assad boven een islamitische bewind, dat een gevaar zou zijn voor haar en haar geloofsgenoten.

Paul Rosenmöller reisde in een voorgaande serie naar Tunesië. De politiestaat van toen toonde haar wrede gezicht toen een gewone Tunesische familie in het bijzijn van de camera het zwijgen op werd gelegd. Hoe zou het, nu drie jaar later, deze familie zijn vergaan? In het mijndorp Redeyef is achterdocht ingeruild voor nieuwsgierigheid, en komt het tot een emotioneel weerzien.

Presentatie: Paul Rosenmöller; redactie: Lotje Dercksen, Hajar Elouarrat, Josette Kootstra, Daphne Geerligs; camera: Peter van der Linden;Ton van der Plas; geluid: Geert Poelgeest; montage: Arno Ouwejan ; productie: Margie Monfils, Guuske de Vree;Pauline Veltman; regie: Martin Maat, Hans Hermans; eindredactie: Bert Visser