Reageer hier op het programma 'Paul Rosenmöller en...'. De reactie verschijnt direct online.
Reageren
Paul r. In het land van Obama
reactie van W. Tap op 25 september 2011
Beste meneer Rosenmuller,
Hoe komt het dat u een arts( abortus), waarvan in de documentaire wordt gezegd dat hij onherkenbaar in beeld moet komen vanwege het feit dat zijn collega al gedood is door tegenstanders, zo herkenbaar in beeld brengt?
Met vriendelijke groet,
links
reactie van Manon op 27 november 2009
Geachte heer van der Wielen,
voor u volgende reis raad ik u aan onderstaande links te lezen:
http://www.amnesty.nl/landen_dossier/5702#jaarboek
http://www.hrw.org/en/reports/2007/05/15/belarus-pledges-fiction-and-fact
Mvg
Een ander beeld van Belarus
reactie van J. van der Wielen op 19 november 2009
Allereerst complimenten voor de serie. Ik vond het allemaal heel herkenbaar en het vormt een goede aanvulling aan wat ik me zelf nog herinnerde van 20 jaar geleden, toen ik dit allemaal live op tv heb gevolgd natuurlijk.
Slechts herkende ik het beeld van Belarus niet, zoals dat werd getoond. Het werd "de laatste communistische dictatuur" genoemd. Dat zie ik echter heel anders! Ik kom er wegens familiebezoek nogal eens, de afgelopen 3 jaren en ik kan zeggen: ik heb in no time een visum (sneller een visum voor mijzelf voor Belarus dan de absurde manier waarop mijn vrouw destijds een visum voor NL moest afwachten maar dat terzijde). Ik heb absoluut ook geen communistische of socialistische sympathieën. Wat ik echter steeds zie is een land waar kerken (Russisch Orthodox, RK maar in Minsk nu bijv. ook een moskee) worden gebouwd: dat is allemaal - jawel - onder president Loekasjenko in gang gezet: diezelfde kerken werden in de Sowjet-tijd juist afgebroken. Verder weet ik dat er toch echt genoeg mensen zijn die wèl van mening verschillen met de president, dat ook echt wel vertellen en ook gewoon vrij rondlopen.
Naast staatsbedrijven zijn er ook commerciële bedrijven, dus van een communistisch systeem is ook op economisch gebied geen sprake meer. Moderne artikelen zoals wij die hier kennen zijn ook daar gewoon in de winkels te koop en de mensen treffen echt geen lege schappen meer aan, zoals wij vroeger over wel eens op tv zagen, hier in het westen.
Het is dus - in mijn ogen - zo jammer dat er nu zo eenzijdig over dit land wordt gesproken, waar dus wèl interessantere ontwikkelingen gaande zijn dan wordt gesuggereerd! Nog steeds worden de woorden van Bush jr. herhaald, die dit land ooit de "laatste dictatuur" van Europa noemde. Ik vind het - gezien mijn persoonlijke ervaringen - veel te kort door de bocht. Ik word keurig alleen aan de grens gecontroleerd voor mijn visum, vervolgens moet ik me melden bij de afd. Migratie en verder valt niemand mij lastig in de soms weken dat ik er per jaar verblijf. Ook kan ik er gewoon op straat fotos maken. Niemand van de politie die me mijn toestel afneemt o.i.d. en ik kan – met de hulp van mijn vrouw – ook heel gewoon met voorbijgangers spreken.
Ik mis dus wat Belarus betreft de nuance, die ik wel heel duidelijk zag bij de opnamen in Rusland: pro en anti-Poetin kwamen voldoende aan het woord!
Echt een gemiste kans dus om dit immer verguisde land nu eens eindelijk in een ander daglicht te zien!
Paul Rosenmöller en de val van de muur
reactie van H. Walstra op 28 oktober 2009
Paul Rosenmöller vertelde aan het einde van de uitzending dat het hem opgevallen was dat veel voormalig Oost-Duitsers de toenmalige staat verdedigen. Gevluchte Oost-Duitsers spraken wél van een onrechtstaat, maar ja aldus Rosenmöller, daarom waren zij natuurlijk ook gevlucht!
Ik heb zelf gisteren nog contact gehad met een zogenaamde "Flüchtling": Fritz Schaarschmidt. In een mail schreef hij dat veel DDR-burgers apathisch waren, want zodra men op wat voor manier dan ook kritiek had op het regime van Honecker en Mielke was men voor het leven slachtoffer. Hij maakt zich zorgen over de Ostalgie, die vanavond in de uitzending van Paul Rosenmöller ook zo benadrukt werd. Zo slecht was het in de DDR volgens velen toch niet!
Ik heb zelf een verhaal geschreven over de gevluchte Oost-Duitse voetballer Lutz Eigendorf. Te lezen op een site over Stasi-slachtoffers, www.ddr-diktatur.de en Nederlandstalig te lezen op www.wk74finale.nl (De moord op Lutz Eigendorf). Op internet zijn honderden van deze trieste verhalen te lezen.
Oh ja! De voorzitter van die site over Stasi-slachtoffer (www.ddr-diktatur.de) , Reinhard Dobrinski, is zelf ook slachtoffer. Hij had een zeer goede baan als onderzoeker, maar omdat hij het contact met zijn broer in het Westen niet wilde verbreken werd hij ontslagen en moest hij in een fabriek aan de lopende band werken... Zo klein was in die linkse (??) dictatuur het verschil tussen goed en slecht.
Maar inderdaad, hij had wel werk en dat kunnen veel voormalig Oost-Duitsers tegenwoordig helaas niet zeggen. Veel fabrieken in het voormalige Oost-Duitsland zijn inmiddels gesloten. Trouwens, over die fabrieken gesproken... Het klimaat was door die zeer "moderne" fabrieken ecologisch praktisch verwoest. Van Groen Links had men in de DDR nog nooit gehoord. Meren lagen vol afval, waren bruin of soms zelfs rood want afval van vee werd rechtsreeks gedumpt in de dichtstbijzijnde meertjes.
Dat verhaal en andere verhalen zijn zeer goed gedocumenteerd na te lezen in een speciale editie van Stern Extra. Ook de fouten en de zorgen van na de Wende worden beschreven. Maar de voor- én nadelen van de Wende worden op een minder zwart-witte manier beschreven dan zoals gepresenteerd door Paul Rosenmöller.
Goeie Oostduitse dingen
reactie van catharina op 28 oktober 2009
Dank voor de interessante uitzending.
Maar we moeten als Westerlingen niet denken dat het verleden van de Oostduitsers met de vage term nostalgie afgedaan kan worden kan worden. Het klonk uit de mond van Paul R wat (onbedoeld ) neerbuigend en simpel. Wie zal immers zijn verleden totaal afvallen? Het verleden is voor hen meer dan die ellendige onvrijheid en dwang. Daarom lijkt het me normaal dat nu - na een soort gewenning aan" het westerse- juist ook de fijne dingen uit die tijd genoemd worden.Mijn vlak voor de Wende naar West Duitsland verhuisde vrienden hebben een aantal van die DDRgewoontes behouden. bv Onherroepelijke gastvrijheid: onderdak geven ook aan vrienden van vrienden, als je zin in zwemmen hebt doe je even je kleren uit en ga je "ohne" het water in. Ik hoop dat die gewoontes blijven. En wat is er mis aan gezamenlijke waslijnen en goed in het zicht te houden speelterreintjes voor de kinderen? En houten speelgoed?
Ik vraag me af of de volgende generaties deze gewoontes van hun ouders voortzetten....
|